ข้าคือหงส์พันปี 273

15 กรกฎาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 273

แต่ฉินหรูเหลียงพยายามยืนหยัดได้เพียงไม่นาน บรรดาเหล่านักฆ่าคนอื่นๆ ฉวยโอกาสในขณะที่เขากำลังต่อสู้กับนักฆ่าอีกคน วิ่งผ่านเขาไป มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เฉินเสียนและซูเจ๋อหนีไป

เห็นได้ชัดว่านักฆ่าเหล่านี้พุ่งเป้าไปที่เฉินเสียนและซูเจ๋อ

เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับฉินหรูเหลียง เขาไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ และไม่จำเป็นต้องไปขวางทางเหล่านักฆ่า

เฉินเสียนตะโกนเรียกเขาดังลั่น : “ฉินหรูเหลียง!”

“วิ่งเร็ว!”

ฉินหรูเหลียงในเวลานั้นกำลังจับคมดาบของนักฆ่า เลือดสดๆ ไหลออกจากมือ ปลายดาบของดาบเล่มนั้นแทงเข้ากลางลำตัวของเขา

ในขณะที่เฉินเสียนหันกลับไปครั้งหลังสุดนั้น เส้นทางที่คดเคี้ยวในภูเขา มองเห็นเงาของฉินหรูเหลียงที่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ จากนั้นก็เห็นเขาถูกนักฆ่าเตะออกไป ร่างกายค่อยๆ กลิ้งลงจากเขาไป

ไม่มีใครคาดคิดว่าเรื่องจะกลายมาเป็นแบบนี้ได้ และยิ่งคาดคิดไม่ถึงเข้าไปใหญ่ว่านักฆ่าจะปลอมตัวเป็นทหารของอาณาจักรเย่เหลียง และลงมือฆ่าในพื้นที่ที่ใกล้กับราชนิเวศน์ของอาณาจักรเย่เหลียง

หากว่าเฉินเสียนและซูเจ๋อเสียชีวิตลงในวันนี้ ไม่ว่ายังไงอาณาจักรเย่เหลียงก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงการตัดขาดความสัมพันธ์ในครั้งนี้ได้

เฉินเสียนไม่รู้ว่าใครเป็นคนคิดวางแผนชั่วร้ายนี้ขึ้นมา เธอไม่ได้ต้องการให้ฉินหรูเหลียงมาปกป้อง

คนที่เพิ่งพูดไปเมื่อสองวันก่อนว่าจะปกป้องเธอให้ดีที่สุด จริงๆ แล้วแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่สามารถปกป้องได้เลย แล้วเรื่องอะไรจะมาปกป้องเธอ?

มีสิทธิ์อะไรไปพุ่งเข้าหาคมดาบของเหล่าศัตรูพวกนั้น?

กลิ้งลงจากเขานี้ไป เขาไม่รู้ความเป็นความตายของตัวเองด้วยซ้ำ

หากว่าฉินหรูเหลียงยังเป็นคนเดิมเฉกเช่นเมื่อก่อน ที่คิดว่าไม่จำเป็นต้องปกป้องเฉินเสียน บางที เฉินเสียนคงอาจจะรู้สึกดีกว่านี้ก็ได้

ภายในใจของเฉินเสียนสับสนวุ่นวายไปหมด แต่ไม่นาน เธอก็ไม่สามารถสนใจอะไรต่อไปได้

นักฆ่าที่ตามหลังมา ยิ่งอยู่ก็ยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามหลังมาติดๆ ดูแล้วคงเป็นนักล่าติดตามมืออาชีพ

เธอและซูเจ๋อสองคน ถูกพันธนาการล้อมรอบ แถมเส้นทางที่วิ่งก็ยังเป็นเส้นทางภูเขา ยากลำบากพอตัว

ภายใต้เงื่อนไขแบบนี้ ซูเจ๋อที่กลั้นใจพาเฉินเสียนหนี ไม่ว่ายังไงก็คงจะช้ากว่านักฆ่าเหล่านั้นเป็นไหนๆ ที่บุกเดี่ยวพลิ้วไหวและไล่ตามหลังมาติดๆ

เฉินเสียนเองได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีพยายามสุดฤทธิ์แล้ว แต่ก็ยังเป็นตัวถ่วงของซูเจ๋ออยู่ดี

เพราะเธอไม่มีวิชาตัวเบา ถ้าหากว่าซูเจ๋อตัวคนเดียว เขาคงจะสามารถสลัดนักฆ่าเหล่านี้หลุดไปได้ตั้งนานแล้ว

เฉินเสียนจึงเสนอขึ้นด้วยความหอบว่า : “ท่านปล่อยให้ข้าวิ่งเองดีกว่าไหม?”

ซูเจ๋อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ปลายคิ้วเชิดขึ้นเล็กน้อย ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาบางว่า : “ให้ข้าปล่อยท่าน มีประโยชน์อะไร?” เขาหรี่ตาลง แววตาเงียบสงบ : “คนที่จะมาฆ่าท่าน เยอะกว่าคนที่จะมาฆ่าข้าเป็นไหนๆ”

เฉินเสียนสะดุ้งเล็กน้อย เพิ่มแรงวิ่งพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “งั้นเราต้องวิ่งให้เร็วขึ้น!”

ลมหายใจของซูเจ๋อแนวแน่ ในขณะที่กำลังพาเฉินเสียนวิ่งหนีในป่าบนเขาอยู่นั้น เขาก็พูดกับเฉินเสียนว่า : “ต้องหลอกล่อพวกนักฆ่าออกไปที่โล่งแจ้ง จากนั้นก็ค่อยจัดการ”

ฝ่ายตรงข้ามคนเยอะกำลังมาก และในป่าบนเขานี้ก็เต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย ซูเจ๋อและเฉินเสียนจะถูกจำกัดขอบเขตจนเกินไป

อีกอย่างทั้งฉินหรูเหลียงและนักฆ่าเหล่านั้นก็ไม่มีใครรู้ว่าซูเจ๋อต่อสู้เป็น

ไม่อย่างงั้นเขาคงไม่พาเฉินเสียนวิ่งได้นานขนาดนี้ และยังคงไม่ถูกจับด้วย

ก่อนหน้านี้เฉินเสียนเองยังเคยแอบหัวเราะเยาะเย้ยตัวเองเรื่องความปลอดภัยที่แน่นหนาของราชนิเวศน์อาณาจักรเย่เหลียง ตอนนี้ดูแล้วทุกอย่างเละเทะระเนระนาดหมดแล้ว

ไม่รู้ว่าวิ่งไปนานแค่ไหนแล้ว เฉินเสียนรู้สึกว่านักฆ่าไล่ตามมาเกือบจะทันแล้ว เธอและซูเจ๋อไม่รู้ถึงสถานการณ์และรายละเอียดของเทือกเขานี้เลยแม้แต่นิดเดียว เวลานี้ใบไม้บนต้นไม้เหนือศีรษะของทั้งคู่ค่อนข้างบางตาลงไปมาก แสงสว่างข้างหน้าเริ่มเปิดมากขึ้นเรื่อยๆ

ซูเจ๋อไม่มีวิธีอื่น เขาไม่ได้เลือกที่จะพาเฉินเสียนวิ่งไปยังทิศทางของราชนิเวศน์ แต่กลับพาวิ่งขึ้นไปยังทิศทางบนยอดเขาแทน

ถนนหนทางที่จะนำไปสู่ราชนิเวศน์นั้นแคบและคดเคี้ยว วันก่อนที่สะพานคูน้ำธรรมชาติไม่เพียงแต่ไม่สามารถรักษาความปลอดภัย แต่ยังเพิ่มความอันตรายขึ้นมาหลายเท่าอีกด้วย

หุบเหวด้านล่างลึกสุดจะหยั่งถึง เป็นความอันตรายที่จะเสี่ยงไม่ได้เลย

ทั้งสองร่วมใจฮึดสู้อย่างเด็ดเดี่ยว ลัดเลาะผ่านป่าพงไพรอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าพุ่งตรงไปยังที่โล่งแจ้งข้างหน้า

ทันใดนั้นจู่ๆ ก็มีแสงบางอย่างสว่างจ้ากระทบดวงตา และไม่สามารถชินกับมันได้ในทันที จึงทำให้เฉินเสียนเวียนหัวขึ้นมาทันใด ราวกับว่าพื้นดินและผืนฟ้าหมุนไปหมด

เธอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน คาดว่าน่าจะเป็นช่วงไหล่เขาที่ใกล้จะถึงยอดเขาแล้ว เป็นที่โล่งแจ้งที่รกไปด้วยวัชพืช หญ้าที่รกร้างจนเป็นป่าขนาดย่อม ใต้เท้าที่เหยียบ เป็นไหล่เขาที่เต็มไปด้วยก้อนหินและโขดหิน มีทั้งนูนขึ้นและเป็นหลุมลึกไม่สม่ำเสมอ

หากเปรียบเทียบกับดงป่าเมื่อครู่นี้แล้ว ที่นี่ก็ถือว่าโล่งกว้างมากแล้ว

ในเมื่อด้านหน้าไร้ทางจะไปแล้ว เฉินเสียนจะได้หยุดพักมาหายใจบ้าง

เธอก้มโค้งตัวโก่งงอ มือทั้งสองข้างเท้าเข่าไว้ เส้นผมทิ้งตัวลง เห็นเพียงเธอที่หายใจเข้าออกเฮือกใหญ่ ราวกับได้ออกกำลังกายด้วยการวิ่งทางไกลที่สุดแสนจะทรหด หัวใจเต้นแรงจนเหมือนมันจะหยุดเต้นยังไงอย่างงั้น

ซูเจ๋อก้มลงในระดับที่เสมอกับเธอ หันหน้าไปยังทางฝั่งนักฆ่าที่ไล่ตามมา น้ำเสียงเบาบางดุจขนนก : “ท่านเป็นยังไงบ้าง ยังไหวไหม?

เฉินเสียนพยายามฮึดสู้ขึ้นมา พลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ยังไหว”

“ถ้างั้นอีกประเดี๋ยว ท่านต้องพยายามหลบอยู่ข้างหลังข้า”

ซูเจ๋อพูดจบ นักฆ่าเหล่านั้นก็พุ่งตรงเข้ามาพร้อมกันทันที

แสงสะท้อนของดาบนั้นกระจายฟุ้ง ทั้งรวดเร็วและว่องไว พลอยทำให้ลายตาไปหมด ซูเจ๋อยึดดาบมาหนึ่งเล่ม ดาบในมือของเขาเกรี้ยวกราดดุจฟ้าคำราม ตวัดกวาดสิ้นศัตรูคณานับ

ภายใต้สถานการณ์ที่ศัตรูมีมากกว่าเรา เราจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เพราะฉะนั้นจะต้องจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็วที่สุด

หากถ่วงเวลาแบบนี้ต่อไป มีแต่จะไม่เป็นผลดีทั้งต่อเขาและเธอ

เมื่อนักฆ่าเหล่านั้นเห็นว่าไม่สามารถฝ่าซูเจ๋อเข้ามาได้ จึงลองแยกกลุ่มอ้อมมาทางด้านหลัง เพื่อจัดการเฉินเสียนโดยตรง

ในตอนแรกนักฆ่าเหล่านั้นนึกว่าเฉินเสียนเป็นแค่ผู้หญิงที่อ่อนแอ ต่อสู้อะไรไม่เป็น การจะจัดการเธอคงเป็นเรื่องง่ายในหนึ่งดาบเท่านั้น

แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เฉินเสียนและซูเจ๋อร่วมมือกันแล้วจะกลายเป็นคู่หูที่จิตใจตรงกัน ซูเจ๋อยื่นดาบให้กับเฉินเสียน เมื่อเธอตวัดมือออกไป ก็สามารถจัดการนักฆ่าสองคนที่บุกเข้ามาและไม่ทันได้ตั้งตัวใต้คมดาบนั่นได้ในทันที

เลือดอุ่นสาดกระจายลงบนพุ่มหญ้าที่รกร้างและหินเหล่านั้น

ซูเจ๋อและเฉินเสียนไม่สามารถจะปกป้องได้ทุกทิศทาง บนร่างกายก็ยังได้รับบาดแผลจากคมดาบมาบ้าง แต่ทั้งคู่ที่สู้จนเลือดเดือดพล่าน จึงไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว

เฉินเสียนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ เธอยิ่งพ่ายก็ยิ่งกล้าหาญ รู้เพียงแต่ว่าถ้าหากเธอล่ะหลวมไปแม้แต่นิดเดียว ทั้งเธอและซูเจ๋ออาจจะตายทั้งคู่ก็ได้

และครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมเป็นแบบเดิมอีก ที่ทำได้เพียงแค่ยืนมองซูเจ๋อได้รับบาดเจ็บเพียงคนเดียว เธอเองก็จะใช้ความสามารถทั้งหมดที่ตัวเองมี แม้ว่าจะเป็นความพยายามเฮือกสุดท้าย ก็จะต้องร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่เขาให้ได้

ความรู้สึกแบบนี้ มันดีกว่าความรู้สึกที่เห็นซูเจ๋อต้องต่อสู้เพียงลำพังเพื่อปกป้องเธอ

ถึงแม้จะลดบาดแผลของเขาได้เพียงน้อยนิด และถึงแม้เลือดของตัวเธอเองจะไหลเยอะขึ้นกว่าหน่อย มันก็คุ้มค่าแล้ว

มือของเฉินเสียนตอนนี้ชาไปหมด เลือดสดๆ ไหลย้อมมือของเธอจนกลายเป็นสีแดง เธอแทบจะไม่มีแรงขยับเคลื่อนไหว

เธออยากให้คนพวกนี้ตายไปเสีย ให้หมด เพราะจะต้องตายให้หมดเท่านั้น เธอและซูเจ๋อจึงจะรอดได้

นัยน์ตาขาวดำแบ่งแยกชัดเจนคู่นั้น ระเหยไอเย็นยะเยือกที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

มองนักฆ่าที่ล้มลงไปทีละคน ซูเจ๋อและเฉินเสียนยังคงยืนอยู่ไม่ได้ล้มลง สุดท้ายนักฆ่าไม่สามารถจะฝ่าเข้ามาได้

และถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป นักฆ่าจะไม่สามารถลุล่วงภารกิจได้

ในขณะที่นักฆ่ากับซูเจ๋อและเฉินเสียนกำลังต่อสู้กันอย่างนัวเนีย นักฆ่าคนหนึ่งฉวยโอกาสในขณะที่พวกเขาไม่ทันได้สังเกต แอบถอยออกมา

เขามองสังเกตตำแหน่งที่ซูเจ๋อและเฉินเสียนยืนอยู่ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังหินผุกร่อนบนไหล่เขานั่น เมื่อเล็งจุดได้แล้วก็ใช้วิชาตัวเบาดีดตัวขึ้น พุ่งทะยานไปยังทิศทางไหล่เขา

พอดีกับซูเจ๋อและเฉินเสียนแยกตัวกันและไม่ทันได้สังเกต นักฆ่าคนนั้นก็เตะก้อนหินบนไหล่เขาอย่างเต็มแรง

ทันใดนั้น ดินฝุ่นก็ฟุ้งกระจายเต็มอากาศ

หินผุกร่อนที่โดนแดนลมฝนเป็นเวลานาน จนแทบเกือบจะเป็นรูปเป็นร่างนั่นสั่นคลอนเขย่าไปทั่ว

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง