ข้าคือหงส์พันปี 259

5 กรกฎาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 259

หลิ่วเฉียนเฮ้อกระแทกมือของเขาบนเสาของคุกไม้ แต่เขาก็ยังไม่มีแรงทำลายให้ออกมาได้

หลังจากนั้นเฉินเสียนและซูเจ๋อขี่ม้าของพวกเขา แม่ทัพเย่เหลียงก็เดินไปข้างหน้าและกลุ่มคนก็มุ่งไปที่เมืองชายแดนของเย่เหลียง

เมืองชายแดนของเย่เหลียงชื่อว่าเย่เฉิง

ก่อนหน้านี้ ทหารและพลเรือนในเย่เฉิงได้รับข่าวว่าวันนี้ทูตของต้าฉู่จะมาถึงเย่เฉิงเพื่อเจรจากับจักรพรรดิเย่เหลียง

หากการเจรจาประสบความสำเร็จ เย่เหลียงและต้าฉู่จะไม่มีสงครามอีกต่อไปในช่วงนี้ ตามหลักสันติภาพและมิตรภาพ ชาวเย่เหลียงก็สามารถเพาะปลูกเลี้ยงชีพ คงมีความสุขมากและพวกเขาทุกคนยินดีต้อนรับพวกเขา

ไม่คาดคิด หลังจากมาถึงเย่เฉิง เขาพบว่าจักรพรรดิเย่เหลียงไม่ได้อยู่ในเย่เฉิง ก็ต้องย้ายอีกครั้ง

ทางใต้ของเย่เฉิงมีภูเขาเย่ ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในรัศมีหลายร้อยไมล์ บนยอดเขามีหิมะปกคลุมตลอดปี ยอดเป็นสีขาว

ราชนิเวศน์อากาศเย็นสบายในฤดูร้อนและเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการหลีกหนีจากความร้อนในฤดูร้อน ปีนขึ้นไปบนยอดเขา ยังสามารถเพลิดเพลินกับหิมะในเดือนมิถุนายน และสามารถชื่นชมภูเขา

ไม่จำเป็นต้องพูด จักรพรรดิเย่เหลียงเป็นคนที่ชอบเสพสุขอยู่แล้ว

เย่เฉิงเป็นเมืองเล็กๆ ไม่ใหญ่พอที่จะรองรับจักรพรรดิเย่เหลียงและขุนนางเพื่อเจรจากับต้าฉู่

พื้นที่ในราชนิเวศน์กว้างขวางและทำให้จิตใจสงบได้ง่ายขึ้น ที่สำคัญคือภูมิประเทศที่นี่ค่อนข้างอันตราย ขึ้นง่ายลงยาก

ถึงเชิงภูเขาเย่ ก็เป็นเวลาบ่ายครึ่งแล้ว

กลุ่มพวกเขายังต้องละทิ้งม้าและเกวียน เปลี่ยนเป็นเดินขึ้นภูเขา

ตอนที่อยู่เชิงเขา ทหารรักษาการณ์แน่นหนาและต้องผ่านอุปสรรคมากมาย อย่างไรก็ตามมีแม่ทัพคนหนึ่งที่เปิดทางข้างหน้า และการเดินทางก็ไม่มีอุปสรรค

การจะไปถึงพระราชวังบนไหล่เขาต้องผ่านแนวร่องน้ำ

ข้ามแนวร่องน้ำเป็นทางเดิน และใต้ทางเดินเป็นหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นเหว

ทางเข้าและทางออกของทางเดินได้รับการปกป้องโดยทหารของเย่เหลียง แม่ทัพกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่าในกรณีฉุกเฉินทางเดินสามารถตัดออกได้และทางเดียวที่จะไปพระราชวังจะถูกตัดเพื่อความปลอดภัยของพระราชวังอย่างสมบูรณ์

เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมและกล่าวว่า “ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจักรพรรดิของพวกท่านจะมีความรู้สึกปลอดภัยจะเยอะเช่นนี้”

ไม่รู้ว่าเขาเคยคิดบ้างไหมว่าหลังจากตัดทางเดินนี้แล้ว ไม่เพียงแต่คนนอกจะเข้าไปไม่ได้ แต่คนในวังก็ออกไปไม่ได้ด้วย

หากพบคนร้าย และฝังระเบิดไว้ที่เชิงเขา วังจะยังนิ่งหลังจากโดนกระแทกจนสั่นสะเทือนไปสองสามครั้งได้อีกหรือ

นี่คือถ้าไม่ตายหนึ่งก็ไม่ตาย ถ้าตายก็ต้องตายทั้งหมดสินะ

เมื่อเขามาถึงที่ด้านข้างของร่องน้ำ แม่ทัพแสดงสัญลักษณ์ของเขา และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ปล่อยเขาไปทีละคน

ท่านแม่ทัพเป็นคนแรกที่ผลักหลิ่วเฉียนเฮ้อซึ่งถูกมัดไว้แน่นบนทางเดินไม้ที่ผูกด้วยเชือกหนา ๆ ขึ้นไป ถอยหลังไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงไปที่ประตูหน้าเท่านั้น

ท่านแม่ทัพเดินตามหลังหลิ่วเฉียนเฮ้อ

จากนั้นเฉินเสียนและซูเจ๋อก็เดินไปตามทางเดินทีละคน

ทางไม้และเชือกลั่นดังเอี๊ยดเมื่อเท้าเหยียบมัน และทางไม้ก็สั่นเล็กน้อย ใต้เท้าที่ลอยสูงขึ้น ช่างน่ากลัวจริงๆ

เธอกลัวมากและกล่าวว่า “ทางนี้แข็งแกร่งพอจริงหรือ?”

ในการสั่นสะเทือน เธอรู้สึกว่าไม่รอบคอบนิดเดียวก็อาจจะตกลงไปได้ ถ้าตก ก็กลัวว่ากระดูกจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ใต้แขนเสื้อกว้างและเสื้อคลุมของเขาที่เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ซูเจ๋อเอื้อมมือออกไปอย่างเงียบ ๆ และจับมือของเฉินเสียน

ทั้งสองยืนอยู่ข้างหน้าและอีกคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง ไม่มีใครมองเห็นพวกเขา

เพียงแต่ว่าเฉินเสียนยังคงใจสั่นเพราะการกระทำอย่างหุนหันพลันแล่นของเขา

เธอค่อยๆ กระตุกมือของเธอ นิ้วของซูเจ๋อหมุน แต่จับนิ้วของเธอไว้และไม่สามารถปล่อยให้เธอดึงมันออกไปได้ง่ายๆ

แม่ทัพเย่เหลียงกล่าวว่า “อย่าพูดว่ามีไม่กี่คนบนนี้ แม้แต่ร้อยคนก็สามารถยืนอยู่บนนั้นได้”

จนกระทั่งเธอกำลังจะเดินจบทางไม้ที่ทำให้จิตใจคนไม่สงบนี้ ซูเจ๋อปล่อยมือของเธออย่างเงียบ ๆ

อีกด้านหนึ่ง มีคนจากวังมาต้อนรับเขา นำทุกคนเข้าไปในวัง

มีคุกใต้ดินอยู่ใต้พระราชวัง แม่ทัพพาหลิ่วเฉียนเฮ้อไปที่คุกใต้ดินก่อน นางกำนัลในวังพาเฉินเสียนและซูเจ๋อไปที่ที่พักก่อนเพื่อพักผ่อน

อากาศที่นี่เย็นสบายจริงๆ เมื่อมองขึ้นไปจะมองเห็นยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะอยู่ไม่ไกล

ในตอนเย็นมีหมอกบาง ๆ ล้อมรอบสภาพแวดล้อมเหมือนสวรรค์นอกโลก

ดอกไม้ หญ้า ก้อนอิฐ และต้นไม้ที่นี่ ล้วนถูกแช่อยู่ในลมหายใจของธรรมชาติที่รกร้างว่างเปล่า

ที่นี่สำหรับการเจรจาสันติภาพที่นี่ดีกว่าในเย่เฉิงมาก มีแต่คนเย่เหลียงทั้งหมด ถ้าเฉินเสียนและซูเจ๋อคุยกันไม่ดี พวกเขาจะลงจากภูเขาได้อย่างราบรื่นหรือไม่ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

เฉินเสียนไม่รู้ว่าซูเจ๋อถูกจัดไปที่ไหน ที่พักเตรียมไว้สำหรับเธอ เธอยังอาศัยอยู่กับนางสนมสองคน

พอเข้าประตู ของต่างๆ ในห้องนอนก็สวยไปหมด แม้แต่เสื้อผ้าที่เฉินเสียนเปลี่ยนซักก็ยังถูกเตรียมมาอย่างดี และพวกเขาทั้งหมดก็เตรียมตามชุดองค์หญิงของต้าฉู่

เฉินเสียนยกริมฝีปาก เธอจะต้องเจรจาก่อนจะใช้กำลัง

เธอเข้าไปในห้องและเปิดหน้าต่างออก นอกหน้าต่างเป็นกำแพงภูเขาสีเขียว ซึ่งสวยงามมากราวกับภาพวาด

อ่างน้ำใช้เป็นน้ำแร่ใส อุ่นสบายมาก นางกำนัลโปรยกลีบดอกไม้บนผิวน้ำ ปรนนิบัติเฉินเสียนที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ

เฉินเสียนขอให้พวกนางเฝ้าอยู่ด้านนอกเท่านั้น และจะเรียกพวกนางเข้ามาเมื่อจำเป็น

จากนั้นเธอก็ถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปในน้ำ

แม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ก็สบายจริงๆ เธอแช่น้ำอยู่นานมากก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ นางกำนัลก็ช่วยเธอจัดการผมยาวที่เปียกและเป่าให้แห้งบนเตาที่เติมเครื่องหอม หลังจากหวีผมอีกครั้ง เฉินเสียนก็รู้สึกผ่อนคลาย

ต่อมามีขุนนางรายงานว่าจักรพรรดิจัดงานเลี้ยงในวังเพื่อให้ฉลองต้อนรับองค์หญิงและทูตจากต้าฉู่

แน่นอนเฉินเสียนต้องไปงานเลี้ยงฉลองดังกล่าว

ขุนนางนำทางไป เฉินเสียนตามไปที่ห้องโถง

เมื่อมาถึงหน้าห้องโถง ก็ได้พบกับซูเจ๋อที่ประตู ซูเจ๋อก็อาบน้ำทำความสะอาดแล้วเช่นกัน กลิ่นอายความชุ่มชื้นอยู่บนร่างกายของเขา

ทั้งสองเข้าไปในห้องโถงด้วยกัน มีเสียงไม้ไผ่แผ่วเบาในห้องโถง

จักรพรรดิเย่เหลียงนั่งบนเก้าอี้มังกร ถัดจากพระองค์คือกลุ่มขุนนางของเย่เหลียง ทุกคนกำลังรอให้พวกเขาทั้งสองมา

เฉินเสียนและซูเจ๋อ ยืนอยู่ในห้องโถงอย่างไม่ถ่อมตัวหรืออ่อนน้อมถ่อมตน และได้พบกับจักรพรรดิเย่เหลียง

จักรพรรดิตรัสว่า “แขกผู้มีเกียรติสองท่านมาจากแดนไกล ไม่ต้องเป็นทางการนัก เชิญนั่งลง ในเมื่อมาแล้ว พักค้างคืนหนึ่งคืนและจะไม่สนทนาเรื่องการเมืองคืนนี้ องค์หญิงและท่านทูตเต็มที่เลย”

ที่นั่งเฉินเสียนและซูเจ๋ออยู่ใกล้ๆ

ในไม่ช้าการร้องเพลงและการเต้นรำก็เกิดขึ้น และพวกนางกำนัลก็นำเสนอจานที่จัดแสดงด้วยเครื่องเงินทีละชิ้น

ฉากทั้งหมดเต็มไปด้วยความสุข มีเพียงขุนนางของเย่เหลียงที่จ้องมองพิจารณามาเป็นครั้งคราว

นอกจากนี้ยังเป็นงานฉลองรับลมชะล้างฝุ่น คราวนี้มันแตกต่างจากครั้งที่แล้วเมื่อจ้าวเทียนฉีเป็นเจ้าภาพในเมืองเสวียน

อาหารท้องถิ่นของเย่เหลียง ปรุงอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอม และรสชาติที่ครบเครื่องในหนึ่งเดียว ซึ่งไม่ด้อยไปกว่าอาหารอื่นๆเลย

จักรพรรดิกล่าวว่า “นี่เป็นอาหารพิเศษของเย่เหลียง องค์หญิงจิ้งเสียน สามารถลิ้มรสดูได้”

อันที่จริงเฉินเสียนขยับตะเกียบแล้ว กล่าวว่า “โชคดีที่ได้กินมันครั้งสองครั้งก่อนหน้านี้ แต่ข้าคิดว่ามันไม่อร่อยเท่าที่นี่ แค่มองดูความอยากอาหารของข้าก็เพิ่มขึ้น จิ้งเสียนขอบคุณฝ่าบาทที่ให้การต้อนรับที่ดี เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง