ข้าคือหงส์พันปี 257

5 กรกฎาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 257

เฉินเสียนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านยังไม่นอน”

“ข้านอนแล้ว”

“แล้วท่านรู้ได้ยังไงว่าข้ามองท่านอยู่”

“ข้าแค่หลับไม่ลึก” เสียงของซูเจ๋อเฉื่อยชาเล็กน้อย “ถ้าท่านยังทำเช่นนี้ ข้าอาจจะทนไม่ไหว”

เฉินเสียนพลิกตัว นอนหงาย มองดูกระโจมที่มืดมิด และพึมพำ “ถ้าอย่างนั้นข้าไม่ดูแล้ว ท่านนอนเถอะ”

หลังจากนั้นไม่นาน ซูเจ๋อก็ลุกขึ้นนั่ง งอขาเรียวเล็กน้อย วางข้อศอกลงบนเข่า บีบสันจมูก แล้วถอนหายใจ

เฉินเสียนถาม “อะไรอีกล่ะ?”

“นอนไม่หลับแล้ว” เสียงของซูเจ๋อดังก้องอยู่ในหู และมันก็ทำให้ผ่อนคลาย “ข้าควรทำอย่างไรดี ข้าอยากกอดท่าน ท่านปลุกข้า ควรจะต้องรับผิดชอบหน่อยใช่หรือไม่?”

“ข้าไม่ได้ปลุกท่าน ท่านตื่นเอง”

“แต่ท่านมองมาที่ข้าตลอด”

เฉินเสียนโวยวาย “ข้าแค่ดูม่านฝั่งท่าน ท่านคิดไปเอง”

“ช่างเถอะ จะพูดไร้สาระกับท่านให้ได้อะไร”

เฉินเสียนเอนตัวเข้ามา ฟังเสียงของซูเจ๋อที่ลุกขึ้น เขาปัดที่มุมเสื้อผ้าของเขาแล้วเดินเข้ามาพร้อมกับลม

เธอได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากร่างกายของซูเจ๋อผสมกับเปลวไฟ

ซูเจ๋อกระซิบ “ทำไมตอนที่ข้าอยู่ไกลๆ ท่านถึงมองไม่หยุด แต่ตอนนี้เมื่อข้าอยู่ต่อหน้าท่าน ท่านกลับไม่กล้ามอง”

เฉินเสียนปฏิเสธอย่างไม่มีความมั่นใจ “ใครบอกว่าข้าไม่กล้า ข้าไม่ได้มองจริงๆ”

ได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาดังข้างหูของเธอ หูของเธอก็ร้อน

เขาพูดว่า “ท่านอายหรือ”

“ข้าไม่ได้อาย”

“อยากรู้ว่าท่านเขินอายหรือไม่ แค่แตะหูท่านดูว่าร้อนหรือเปล่าก็รู้แล้วล่ะ”

เฉินเสียนแอบก่นด่า ซูเจ๋อคนนี้ฉลาดแกมโกงจริงๆ เขาไม่สามารถต้านทานสายตาของเธอได้ ดังนั้นเธอจะต้านทานสัมผัสที่หูจากเขาได้อย่างไร?

แน่นอนว่านิ้วอันอบอุ่นของซูเจ๋อสัมผัสไปที่ใลหูของเธอ

เฉินเสียนสั่นอย่างอ่อนไหว

ซูเจ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “หูร้อนมาก”

เฉินเสียนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย หันหลังกลับและยกมือขึ้นเพื่อปัดมือเขาออก

ดูเหมือนซูเจ๋อกำลังรอให้เธอหันกลับมา เขาคว้าข้อมือของเธอแล้วดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาในคราวเดียว

กำมือที่เอวของเธอแน่น เฉินเสียนเข้ามาใกล้อ้อมกอดของเขา นุ่มนวลกว่าเตียงที่เธอนอนอยู่อีก

ทันใดนั้นเธอก็ดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรน เธอเอาหัวซุกอยู่ระหว่างเสื้อผ้าของเขา หายใจเข้าลึกๆ และพึมพำ “นี่ไม่เหมาะสม”

“ไม่เหมาะสมตรงไหน” ซูเจ๋อถาม

“มีคนอยู่ข้างนอก”

ซูเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “คิดแบบนี้ก็ไม่สมควร ไม่เช่นนั้นให้ข้านอนลง?”

“…ท่านทำอย่างนั้นเถอะ”

หากนอนลง ไม่ง่ายที่จะถูกพบ แต่ก็ยิ่งไม่เหมาะสม

โชคดีที่ซูเจ๋อนั่งอยู่ มีราวแขวนเสื้ออยู่ข้างหน้าเขา สำหรับแขวนชุดเกราะและชุดทหาร

เสื้อกั๊กที่เฉินเสียนสวมในเวลากลางวันแขวนอยู่บนนั้น ซึ่งสามารถบังบางส่วนได้เป็นอย่างดี

อ้อมกอดของซูเจ๋อทำให้เฉินเสียนติดใจจนตัวอ่อนระทวยไปหมด

ราวกับว่าเขาสามารถกอดเธอได้ทั้งคืนแบบนี้

จากนั้นมีการเคลื่อนไหวมากมายข้างนอก เปลวไฟยังคงสว่างไสวและส่องแสง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุย

เฉินเสียนถามอย่างงงงัน “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?”

ซูเจ๋อตอบอย่างสงบและนิ่ง “อาจเป็นเพราะหลิ่วเฉียนเฮ้อก่อการร้ายไม่สำเร็จแล้วถูกจับได้น่ะสิ”

“ที่แท้ท่านก็จัดการทุกอย่างแล้ว คืนนี้ถึงต้องไปมาเบียดข้าในกระโจม มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนของท่านด้วยสินะ”

“ข้าอยากจะขอบคุณเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ข้าคงกอดท่านไว้เช่นนี้ไม่ได้ในตอนนี้”

ซูเจ๋อ เขาสามารถพูดคำที่ทำให้ใจเต้นได้เสมอ

เฉินเสียนหลับตาลงและสองมือร่วงลงข้างกายเขา แต่กลับยังไม่รู้ว่าจะวางมันไว้ที่ไหน

“อยากให้ข้ากอดท่านไหมซูเจ๋อ” เธอกระซิบเบาๆ

“ขึ้นอยู่กับว่าท่านต้องการหรือไม่ ข้าไม่บังคับ”

“แล้วท่านต้องการหรือไม่” เฉินเสียนพูดด้วยเสียงแหบแห้ง

“ท่านควรถามตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตัวอย่างเช่นถ้าข้าอยากกอดท่าน ข้าจะกอดท่าน ถ้าท่านต้องการกอดข้า ท่านก็กอดได้เช่นกัน”

“ข้าแค่อยากได้ยินท่านพูดว่าคุณต้องการหรือไม่”

ริมฝีปากของซูเจ๋อแนบกับหูของเธอและพูดกับเธอว่า “ข้าต้องการสิ”

เฉินเสียนหัวเราะเบาๆ ยกริมฝีปาก ยกสองมือขึ้น คล้องรอบเอวของเขา จากนั้นเธอก็พยายามกอดเขาให้ลึกที่สุด

เธอเหมือนจะได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้น และเธอก็เหมือนจะได้ยินเสียงของเธอเอง

“อันที่จริงข้ามีหลายสิ่งที่อยากจะถามท่าน” เฉินเสียนกล่าวพร้อมกับหนุนอยู่ในอ้อมแขนของเขา “เกี่ยวกับชีวิตของข้า ดูเหมือนว่าท่านจะรู้ดีกว่าข้า”

“ชีวิตของท่านไม่ใช่ความลับ เพียงแต่ผ่านมานานแล้ว และทุกคนก็ลืมมันไป รวมถึงตัวท่านเองด้วย”

เฉินเสียนลูบหน้าอกของซูเจ๋อด้วยมือข้างหนึ่ง และผ้าใต้ฝ่ามือของเธอนั้นนุ่มมาก

เธอขมวดคิ้วและกระซิบว่า “ท่านมักจะปกปิดหลายสิ่งหลายอย่างมากมาย ข้ายิ่งอยากรู้ว่า จิตใจของท่านใหญ่แค่ไหน ถึงสามารถเก็บไว้ได้มากเช่นนี้”

“ไม่ใหญ่โต ทำได้แค่เก็บคนคนหนึ่ง และสองสามเรื่อง”

“ซูเจ๋อ ข้าหิว”

จู่ๆ เธอก็ไม่อยากถามแล้ว และไม่อยากรู้ว่าเขาวางแผนจะทำอะไรในวันรุ่งขึ้น รอวันรุ่งขึ้น เห็นจักรพรรดิแห่งเย่เหลียงและฉินหรูเหลียงเป็นเชลย เธออาจจะไม่สามารถกอดเขาแบบนี้ได้อีก

“ดื่มน้ำไหม?”

เฉินเสียนยกริมฝีปากกล่าวว่า “แต่ข้าไม่ได้กระหายน้ำ”

“แล้วต้องทำยังไงล่ะ ไม่อย่างนั้นข้าจะให้ท่านกัดสักสองคำ”

เฉินเสียนไม่เกรงใจ เปิดเสื้อของเขาและกัดเขาสองครั้ง

ซูเจ๋อไม่ได้พูดอะไร มีเพียงแขนของเขาที่โอบเอวเธอแน่นจนร้อน

เธอถอยหลัง หายใจโล่งขึ้นเล็กน้อย คางของซูเจ๋อกดต่ำลงถึงหน้าผากของเธอ

ลมหายใจของเขารดหน้าผากของเธอราวกับจูบเบาๆ ทำให้มึนเมา

เฉินเสียนหลับตาลงแล้วใช้นิ้วไล่ตามคอไปที่ใบหน้าของเขา

เธอสัมผัสลูกกระเดือกซึ่งยกขึ้นเล็กน้อย มีสิ่งล่อใจที่ไม่สามารถบรรยายได้อยู่ใต้ปลายนิ้วของเธอ

ยังพบคิ้วและตาของเขา เฉินเสียนหลับตาลง นิ้วของเธอร่างโครงร่างของเขา สลักลึกลงไปในหัวใจของเธอ

ปลายนิ้วค่อย ๆ เลื่อนลงจากหว่างคิ้วและตกลงบนจมูกของซูเจ๋อ ดูเหมือนม่านตาเขาจะสั่นไหว และขนตาของเขากวาดไปทางมือเธอเบา ๆ

มันจั๊กจี้

หลังจากวนไปรอบ ๆ จมูกแล้ว มือของเฉินเสียน ก็แตะริมฝีปากของซูเจ๋อ

ซูเจ๋อเอ่ยปากกล่าว ปลายนิ้วของเธอสั่นเล็กน้อย

ซูเจ๋อกล่าวว่า “ท่านสัมผัสจนชัดเจนหรือยังว่าหน้าตาข้าเป็นอย่างไร”

“สัมผัสชัดเจนกว่ามอง”

“หลังจากนี้ อย่าลืมมันล่ะ”

ใบหน้านี้สลักอยู่บนหัวใจของเธอ และเธอจะไม่มีวันลืมมันไปตลอดชีวิต

เธอไม่สามารถควบคุมฝีเท้าของตัวเองได้อีกต่อไป และเดินทีละก้าวไปยังลุ่มน้ำลึกของเขา

“ซูเจ๋อ ร่างกายของข้าแข็งไปหมดแล้ว”

หลังจากกอดค้างไว้นาน เธอยังคงอยู่ในท่าคุกเข่า ขาและเท้าของเธอไม่ฟังเธอ และมีอาการชา

ซูเจ๋อถึงจะยอมปล่อยเธอ

เวลานี้ภายนอกกลับเข้าสู่ความสงบ ในบางครั้งมีเสียงการลาดตระเวนดังไกลๆและใกล้ๆ และไม่มีความตึงเครียดอีกต่อไป น่าจะได้รับการจัดการอย่างเหมาะสมแล้ว

เฉินเสียนจับไหล่ของซูเจ๋อด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วดึงขาที่ชาของเธอกลับด้วยอีกข้างหนึ่ง เธอไม่สามารถควบคุมได้ครู่หนึ่ง และก่อนที่เธอจะค่อยๆ นอนลง เธอก็ล้มลง

เมื่อล้มลง เธอก็คว้าซูเจ๋อลงมาด้วย ทับลงบนร่างกายของเธอ

เฉินเสียนตกตะลึงชั่วขณะหนึ่ง

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง