ข้าคือหงส์พันปี 256

5 กรกฎาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 256

เห็นได้ชัดว่ามีในหนึ่งห้องมีสองเตียง และการนอนนั้นก็ไม่ได้เกี่ยวกัน แต่คำพูดของซู่เจ๋อฟังดูคลุมเครือ

เฉินเสียนหันหัวเดินไปที่ข้างเตียงและแล้วนอนลง ก่อนที่ซูเจ๋อจะปิดไฟ

เขาขยับเบามากและนอนลงอย่างช้าๆ ณ ขณะนั้นทั้งสองเงียบไป

เห็นได้ชัดว่าเฉินเสียนมีหลายสิ่งที่จะถามเขา และเธอเก็บทุกอย่างไว้ในใจ พลิกตัวไปมาก็นอนไม่หลับ

ไฟด้านนอกกระโจมกะพริบ ทอดบนกระโจม มีแสงและเงาที่ลอยอยู่เป็นครั้งคราว

แสงในกระโจมมืดมาก เฉินเสียนนอนอยู่ข้างเขาอย่างเงียบ ๆ หันหน้าเข้าหาซูเจ๋อ มองดูเขาในตอนกลางคืนภายใต้แสงสลัว

เฉินเสียนสามารถมองได้นานโดยไม่รู้สึกเหนื่อย

ข้างนอกเสียงฝีเท้าของทหารที่ลาดตระเวนและเสียงโลหะของชุดเกราะดังขึ้นเป็นครั้งคราว ทำให้กระโจมสงบมากขึ้น

คืนนี้มีสักกี่คนที่วิตกกังวลนอนไม่หลับทั้งคืน

แน่นอนว่าหลิ่วเฉียนเฮ้อก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

สถานการณ์ปัจจุบันอยู่เหนือการควบคุมของเขา เมื่อเย่เหลียงและต้าฉู่ประสบความสำเร็จในการเจรจาสันติภาพและสงครามยุติ งั้นเขาก็ไม่มีความหวังที่จะแก้แค้น

นอกจากนี้ยังมีศัตรู ซึ่งตอนนี้ลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าเขา

ซูเจ๋อและเฉินเสียน สองคนเป็นกากเดนของราชวงศ์ที่แล้ว ทำให้ครอบครัวของเขาถูกทำลาย และพวกเขาสมควรที่จะตาย

หากไม่ได้แก้แค้นความเกลียดชังนี้ ยากที่จะแก้ความเกลียดชังในใจเขา!

หลิ่วเฉียนเฮ้อมีเหตุผลเพียงพอที่จะฆ่าพวกเขา มีเพียงการฆ่าพวกเขาเท่านั้นที่ความสัมพันธ์ระหว่างต้าฉู่และเย่เหลียงจะเลวร้ายอย่างสมบูรณ์ หากการเจรจาสันติภาพล้มเหลว สงครามก็จะเริ่มต้นอีกครั้ง

เขาไม่สนใจว่าแม่ของเฉินเสียนเป็นเองค์หญิงอี้แห่งเป่ยเซี่ยหรือไม่ ถ้าเป่ยเซี่ยใส่ใจเรื่องนี้ คงจะยื่นมือมาช่วยเมื่อหลายปีก่อนแทนที่จะรอจนถึงวันนี้

กลอุบายดังกล่าวมีผลเพียงที่จะทำให้จักรพรรดิแห่งเย่เหลียงหวาดกลัว

สุดท้ายแล้วแม้ว่าเป่ยเซี่ยจะเข้าร่วมสงครามและทำให้เกิดความโกลาหล นั่นสิถึงจะดี!

ในเย่เหลียงเป็นเพียงที่ลี้ภัยชั่วคราวของหลิ่วเฉียนเฮ้อเท่านั้น และเขาไม่ได้ถือว่าตนเองเป็นคนของเย่เหลียง หากมีที่ที่ดีกว่านี้ในอนาคต เขาจะไม่ลังเลอย่างแน่นอน

ตอนนี้เขาแค่ต้องการใช้เย่เหลียงเพื่อโจมตีต้าฉู่

เดิมทีคิดว่าเมื่อคนครัวในกองทัพส่งอาหารไปที่กระโจมของเฉินเสียนในตอนเย็น หลิ่วเฉียนเฮ้อใช้โอกาสนี้วางยาพิษในอาหาร และสามารถฆ่าเขาทั้งสองคนได้ในคราวเดียว

กลับคิดไม่ถึง ไม่เพียงแต่เฉินเสียนและซูเจ๋อไม่กินอาหาร แต่พวกเขายังให้ทหารคนหนึ่งกิน ซึ่งทำให้ทหารถูกวางยาพิษและตายทันที

เป็นผลให้เฉินเสียนและซูเจ๋อกลับไม่เป็นอะไรเลย

เมื่อตกกลางดึก ช่างยาวนานเกินฝัน

หลิ่วเฉียนเฮ้อคิดในใจ ถ้าคืนนี้เขาไม่ทำอะไรเลย เกรงว่าทั้งสองคนที่จะนำทางไปสู่อนาคตจะมาชายแดนเพื่อพบจักรพรรดิในวันรุ่งขึ้น และเขาจะยิ่งไม่มีโอกาสได้ทำ

เมื่อถึงเวลาทั้งสองประเทศจะตกอยู่ในภาวะสงครามหรือสันติภาพ จะไม่ใช่สิ่งที่เขาควบคุมได้

ดังนั้น คืนนี้เป็นโอกาสสุดท้ายของเขา

หลิ่วเฉียนเฮ้อตัดสินใจลองอีกครั้ง

เฉินเสียนก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งไม่จำเป็นต้องกลัว แต่ซูเจ๋อข้างๆเธอ คาดเดาไม่ได้ และเป็นทูตของการเจรจาสันติภาพนี้ ต้องกำจัดให้สิ้นซากก่อน แล้วค่อยมาจัดการกับเฉินเสียนก็ไม่สาย

หลิ่วเฉียนเฮ้อตัดสินใจฆ่าซูเจ๋อก่อน เขาจะสวมหน้ากากกลางดึก ไปที่กระโจมของซูเจ๋ออย่างเงียบ ๆ

ซูเจ๋ออิงอยู่เงียบๆ นอกกระโจม ไฟในเตาถ่านก็ลุกเป็นไฟ ไม่ดับลง

บังเอิญมีทหารกลุ่มหนึ่งกำลังลาดตระเวนและเดินผ่านกระโจมมาพอดี หลิ่วเฉียนเฮ้อซ่อนตัวอยู่ในความมืด และเมื่อทหารลาดตระเวนออกไป เขาแอบก็เข้าไปในค่ายทันทีด้วยความเร็วที่เร็วที่สุด

ในแสงสลัวๆ หลิ่วเฉียนเฮ้อเห็นว่าผ้าห่มบนเตียงปูดขึ้น คิดไปว่าต้องเป็นซูเจ๋อที่นอนอยู่บนนั้น

ดังนั้นเขาจึงกระชับมีดในมือ ขยับเท้าอย่างเงียบ ๆ แล้วยกมีดขึ้นปักลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม ใต้ผ้าปูที่นอนที่มีดสัมผัสนั้นนุ่มและอ่อน ไม่เหมือนโดนคน

หัวใจของหลิ่วเฉียนเฮ้ออึมครึม เขาเปิดผ้าห่มด้วยมีด เห็นเพียงหมอนสองใบที่ซ่อนอยู่ข้างใน!

เมื่อรู้ว่าตนเองคิดผิด เขาจึงหันกลับออกจากกระโจมทันที

แต่มันก็สายเกินไป

ในเวลานี้ ในรอบๆ ที่ตอนแรกมืดสลัว จู่ๆ ไฟก็สว่างขึ้น และทหารก็รีบออกมาจากกระโจมข้างๆ ทันที ล้อมรอบทั้งกระโจมทันที

ในเวลานี้หลิ่วเฉียนเฮ้อมีปฏิกิริยาตอบสนอง เขาถูกกับดักแล้ว

คนเหล่านี้เตรียมการมานานแล้ว

แม่ทัพเย่เหลียงถือคบไฟในมือเข้าไปในกระโจมก่อน

หลิ่วเฉียนเฮ้อไม่สามารถอธิบายอะไรได้ ยื่นมือโจมตีท่านแม่ทัพก่อนเป็นอันดับแรก

แม่ทัพคนนี้เป็นแม่ทัพที่ควบม้าในสนามรบ ทักษะของเขาไม่ด๋อยเลย เมื่อรวมกับทหารที่วิ่งเข้ามาข้างหลังเขา หลิ่วเฉียนเฮ้อก็ไม่สามารถต่อสู้ได้และถูกทหารถือมีดล้อม

ท่านแม่ทัพยกผ้าพันคอสีดำบนใบหน้าของหลิ่วเฉียนเฮ้อขึ้น เขาก็ตกใจและกล่าวว่า “เป็นเจ้านั่นเอง”

หลิ่วเฉียนเฮ้อพยายามต่อต้านดิ้นรน เขาถูกไม้ตีที่ขา คุกเข่าลงบนพื้นด้วยความเจ็บปวด มือของเขาถูกดัดไปข้างหลังและก็ถูกยกขึ้น

ท่านแม่ทัพยืนอยู่ข้างหน้าเขาและกล่าวด้วยดวงตาที่เคร่งขรึม “ดังนั้นในตอนกลางวัน เจ้าไม่ได้หลุดมือ เจ้าอยากจะฆ่าทูตจากต้าฉู่จริงๆ เจ้ามีเจตนาอะไรอยู่กันแน่?”

หลิ่วเฉียนเฮ้อหัวเราะเสียงเย็นและกล่าวว่า “ข้ามีเจตนาอะไรอยู่? เย่เหลียงกลัวที่ต้าฉู่ทำร้ายหรือไม่ ตอนนี้เห็นได้ชัดว่ามีแววที่จะชนะ ทำไมจะยอมรับการเจรจาสันติภาพ ตราบใดที่ทูตตาย ไม่มีความหวังสำหรับการเจรจาสันติภาพ และกองทัพของเย่เหลียงสามารถกวาดล้างต้าฉู่ได้ เช่นนี้ไม่ดีกว่าหรือ!”

“ไอ้สารเลว! เจ้าไม่ได้มีเจตนาดี ยังโต้เถียงอย่างเย่อหยิ่งอีก!” แม่ทัพกล่าวอย่างโกรธเคือง “เจ้าควรรู้ว่าคลังสมบัติเย่เหลียงว่างเปล่าและผู้คนยากจน ทำได้เพียงจบสงครามนี้ให้เร็ว ไม่สามารถยึดเยื้อสงครามได้ กวาดล้างต้าฉู่? ถ้าต้าฉู่และพันธมิตรเป่ยเซี่ยร่วมมือกัน เย่เหลียงจะเอาอะไรไปต่อสู้! ถ้าเจ้าไม่ได้ตั้งใจจะใช้เย่เหลียงของข้าเพื่อจัดการกับต้าฉู่ได้อย่างไร!”

ท่านแม่ทัพมองหลิ่วเฉียนเฮ้อแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้าเป็นคนวางยาพิษในตอนบ่ายใช่หรือไม่?”

ก่อนที่หลิ่วเฉียนเฮ้อจะตอบได้ ท่านแม่ทัพก็ให้คนไปที่กระโจมของเขาเพื่อค้นหาในทันที และค้นหาทั่วร่างกายของเขา ซึ่งพบอาวุธและยาพิษที่ซ่อนอยู่

หลักฐานเป็นที่แน่ชัดว่าเป็นหลิ่วเฉียนเฮ้อ ชี้ชัดว่าหลิ่วเฉียนเฮ้อหักล้าง

ท่านแม่ทัพกล่าวว่า “ข้าได้ยินจากท่านทูตซู เดิมทีเจ้าเป็นผู้ลี้ภัยจากต้าฉู่ และเจ้ามีความผิดในคดีอาญา ตอนแรกข้าไม่เชื่อ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเป็นเช่นนี้ เจ้ามาอยู่เย่เหลียง ไม่ใช่เห็นแก่เย่เหลียง แต่เพื่อพยายามจะล้างแค้นให้ตัวเอง ข้าจะใช้กฎหมายทหารจัดการกับเจ้า!”

หลิ่วเฉียนเฮ้อเยาะเย้ยและพูดว่า “ข้าทำคุณประโยชน์มากมายให้กับเย่เหลียง แต่ในท้ายที่สุดท่านแม่ทัพก็ฟังคำพูดไร้สาระของทูตศัตรู และยังจะจัดการข้ากับกฎหมายทางทหาร! ข้าทำเช่นนี้เพราะเพื่อเย่เหลียงสามารถครองอนาคตและครองอำนาจได้สำเร็จ! ”

“เข้ามา จับเขาและขังไว้ แล้วส่งเขาไปพบจักรพรรดิในวันรุ่งขึ้น ให้จักรพรรดิจัดการ!”

เดิมทีซูเจ๋อย้ายจากกระโจมของเขาไปกระโจมของเฉินเสียน คุยแต่กับเพียงแค่ท่านแม่ทัพ คนอื่นๆ ไม่รับรู้

หลังจากที่เฉินเสียนกลับมาที่กระโจมก่อน ซูเจ๋อได้เจรจากับท่านแม่ทัพเกี่ยวกับกองทหารวางแผนที่ซุ่มโจมตีรอบๆ กระโจมของเขา เขาคาดว่าหลิ่วเฉียนเฮ้อจะทำอีกครั้งในคืนวันนี้

มิฉะนั้นหลังจากที่เขาและเฉินเสียนออกจากค่ายทหารในวันรุ่งขึ้น หลิ่วเฉียนเฮ้อจะลงมืออีกครั้งได้ยาก

ในกระโจม เฉินเสียนนอนหันข้าง เธอรู้สึกตื่น ไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ซูเจ๋อที่เงียบอยู่ก็กระซิบว่า “อาเสียน ท่านจะดูอีกนานหรือไม่?”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง