ข้าคือหงส์พันปี 205

14 มิถุนายน 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 205

ซูเจ๋อดูเป็นปกติ และพูดว่า “เมื่อครู่ไปเรือนข้างๆ มา เพื่อไปขอบคุณนายท่านที่เรือน”

“นายท่านข้างบ้านมิทราบเป็นใครกันหรือเจ้าคะ?”นางพูดเบาๆ “ข้าน้อยอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ก็ยังไม่มีใครเคยเข้าออกจากบ้านเลย”

ซูเจ๋อเดินผ่านข้างๆ นาง “นายท่านที่อยู่ข้างบ้านเป็นพ่อค้า ปีหนึ่งจะกลับมาไม่กี่ครั้ง และครั้งนี้ก็แค่บังเอิญเจอกัน เจ้าอาจจะนำเรื่องของคืนนี้ไปกราบทูลจักรพรรดิก็ได้”

อนุภรรยาที่อยู่ด้านหลังแสดงความเคารพ “เป็นข้าน้อยที่พูดมากเกินไป”

แม้ว่านางจะอ่อนไหวและน่าสงสัย แต่นางก็ไม่ต้องการให้ซูเจ๋อเกลียด นางและอนุภรรยาอีกคนที่เข้ามาในจวนหลังนี้ด้วยกัน และถ้าซูเจ๋อเกลียดนาง เขาก็จะใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมากขึ้น

แม้ว่าผู้หญิงสองคนนี้มีเกียรติยศ แต่ก็ยังมีความคิดที่จะชิงดีชิงเด่นกัน

ว่าถึงแก่นแท้ซูเจ๋อมีทั้งความสามารถทั้งรูปงาม สามารถเป็นอนุภรรยาของเขาและได้รับความโปรดปรานจากเขาได้ ผู้หญิงสองคนนี้จะไม่ละความพยายามอย่างแน่นอน

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ตามคำสั่งของจักรพรรดิ พวกนางรายงานการดำเนินชีวิตและที่อยู่ของซูเจ๋อทุกวัน

องค์จักรพรรดิกำลังโมโหที่หาข้อเสียในตัวซูเจ๋อไม่พบ และเหตุการณ์นี้ให้เขามีโอกาสที่ดี ที่จะทำให้เขาส่งคนของเขาไปจับตาดูซูเจ๋ออย่างใกล้ชิด

แต่ผลที่ได้ย่อมทำให้องค์จักรพรรดิผิดหวังเป็นอย่างมาก

เนื่องจากจดหมายที่ส่งรายงานทุกวัน แทบไม่มีความแปลกใหม่เลย

ซูเจ๋อไปวังและไปสอนหนังสือที่โรงเรียนไท่ตรงเวลาทุกวัน หลังจากออกจากวังก็กลับเรือน หลังจากกลับถึงเรือนได้ทานข้าว อ่านหนังสือ และฝึกคัดตัวอักษร ไม่มีความบันเทิง หรือกิจกรรมอื่นๆ นอกเหนือจากนี้

บุคคลนี้เป็นเพียงการยึดติดกับความเข้มงวด

ต่อมาจักรพรรดิไม่ใส่ใจที่จะดูการดำเนินชีวิตของเขาเหมือนเดิมทุกวัน จึงทำให้อนุภรรยาเปลี่ยนจากหนึ่งวันรายงานเป็นหลายวันรายงานหนึ่งครั้ง และต่อมาก็เปลี่ยนเป็นหากมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดค่อยรายงาน

แต่เป็นเวลานานแล้ว ที่อนุภรรยาทั้งสองไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เกินความคาดหมาย ยิ่งไปกว่านั้นไม่เห็นว่าเขาจะได้ไปพบใคร

เมื่อออกจากเรือนมาก็ค่ำมากแล้ว

ในเทศกาลโคมไฟ จะเหลือเพียงแสงที่โคลงเคลงเบาบางเท่านั้น

เฉินเสียนเดินอย่างโดดเดี่ยวบนถนนอันยาวไกล และก้มศีรษะเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เหลียนชิงโจวเดินตามนางไม่ไกลมากนัก

ทันใดนั้นนางก็พูดโดยไม่มีความเศร้าโศกหรือความสุข “เจ้าจะตามข้าทำไม?”

“ท่านอาจารย์ให้ข้าส่งท่านกลับไป”

ในอดีต ซูเจ๋อกังวลเวลาที่นางกลับไปเพียงคนเดียว และมักจะตามนางไปไม่ไกล จนกระทั่งเฝ้าดูนางเข้าไปในประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพด้วยตาของเขาเอง

เหลียนชิงโจวกล่าวว่า “เฉินเสียน อาจารย์มีหลายสิ่งที่ข้าไม่สามารถบอกท่านได้ และมีหลายอย่างที่ทำให้ท่านไม่ได้ แต่เขาต้องทำเช่นนี้เพื่อท่านเอง”

“เพื่อข้า? ใครอยากจะได้” ด้านหลังของเฉินเสียนหยุดชั่วคราว “ต่อแต่นี้ไปเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า อย่าพูดถึงเขาอีก ข้าไม่ชอบ”

เหลียนชิงโจวพูดขึ้นทันที “เทียบที่เขาปิดบังท่าน ท่านไม่สามารถยอมรับได้ว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยู่รอบตัวเขามากกว่า”

เฉินเสียนไม่สนใจ

“เพราะท่านรับไม่ได้ ถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ ดังนั้นจึงโกรธมากขนาดนี้” เหลียนชิงโจวกล่าวอย่างชัดเจน “ท่านใส่ใจเขามากกว่าที่ตัวท่านคิด”

เฉินเสียนหยุดเท้าและหันมามองเขา ท่าทางของเธอช่างเย็นชา

เหลียนชิงโจวพูด “ข้าไม่มีความหมายอื่นใด เพียงแค่ต้องการให้ท่านใจเย็นลงสักนิด”

“ข้าจะพูดอีกที ตอนนี้ข้าใจเย็นมาก ถ้าเจ้ายังพูดถึงเขาอีก อย่าโทษข้าไม่ไว้หน้าเจ้า”

“ได้ๆ ทำเหมือนข้าไม่ได้พูด”

หลังจากกลับมาถึงจวนแม่ทัพ เฉินเสียนล้มหัวลงก็หลับสนิท สองวันแล้วที่นางไม่ได้พูดคุย

รอให้นางนอนจนหิวถึงได้ลุกขึ้น และใช้ชีวิตที่น่าเบื่อต่อไป

สองวันมานี่ได้ทำให้อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยตกใจมาก

อวี้เยี่ยนร้องไห้สะอึกสะอื้นพูดขึ้น “องค์หญิง เกิดอะไรขึ้นเพคะ ตั้งแต่ไปดื่มกับคุณชายรองของตระกูลเฮ่อกลับมา ท่านก็แปลกไป”

เฉินเสียนวางกระดาษวาดรูปบนโต๊ะ บีบหน้ากลมๆ ของอวี้เยี่ยน แล้วพูดว่า “ใครยังไม่มีช่วงเวลาที่อารมณ์ไม่ดีล่ะ แต่ข้าองค์หญิงไม่ได้คิดอะไรมาก ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ลูกชายข้าก็ยังต้องเลี้ยงต่อไป ไม่เช่นนั้นวันต่อไปคงไม่มีอะไรจะกิน”

อวี้เยี่ยนอ้าปากพูด และเฉินเสียนหรี่ตาแล้วพูดว่า “เอาล่ะ เอาถ่านดำมาให้ข้า ข้าคิดที่จะกลับไปทำอาชีพเก่า ตอนนี้เหลียนชิงโจวก็กลับมาแล้ว ภาพวาดไม่อาจจะทำให้สิ้นเปลืองได้”

อวี้เยี่ยนจึงเพียงแค่ไปเอาถ่านดำมา

เฉินเสียนยังคงวาดภาพตอนที่สาม และยังคงพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องแผนการการโค้นกันและกันที่ลานของเรือน

เฉินเสียนเวลายุ่งขึ้นมาก็จะทำจนลืมกินลืมนอน

ด้านหนึ่งนางได้วาดภาพร่าง อีกด้านทั้งคุยกับเหลียนชิงโจวเตรียมของขึ้นเรือ

เหลียนชิงโจวคัดเลือกมาส่วนใหญ่จะเป็นผู้เช่า และพ่อค้ารายย่อยที่เหลือคือคนของหลิวอีกว้าใช้เส้นสายดึงเข้ามา

มีร้านค้ามากมายบนเรือ สำหรับแขกที่มาเที่ยวได้เดินเตร่ไปมารอบๆ ก็ใช้เวลาไปครึ่งวันแล้ว

ในวันเปิดทำการ เรือลำใหญ่ลำนี้ที่ทอดสมออยู่ในแม่น้ำลำนี้ได้สร้างภูมิทัศน์ของตัวเอง

ผู้คนที่ไปๆ มาๆ ต่างขึ้นเรือเพื่อชื่นชมความคึกคัก ภายในเวลาไม่กี่วัน ธุรกิจบนเรือเฟื่องฟูมาก และกลายเป็นสถานที่ที่ดีสำหรับผ่อนคลายอารมณ์

หลังพลบค่ำ แสงไฟหลากสีสันบนเรือก็มีชีวิตชีวามากขึ้น

หลังจากที่เฉินเสียนและเหลียนชิงโจวทานอาหารค่ำเสร็จ จึงได้ลงมาจากชั้นบนของเรือ

เหลียนชิงโจวกล่าวว่า “วันนี้ก็พอแค่นี้ก่อน ข้าจะไปส่งท่าน”

เฉินเสียนส่ายหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “จิ้งจอกเหลียน ไม่กี่วันมานี้ลำบากเจ้าแล้ว ถ้าไม่ให้รางวัลเจ้า จะสมเหตุสมผลได้อย่างไร ไป จะพาเจ้าไปที่ที่หนึ่ง”

ไม่รอให้เหลียนชิงโจวรับปาก เธอเกี่ยวไหล่ของเขาแล้วลากเขาเดินไปด้วย

เหลียนชิงโจวพูดขึ้น “เมืองหลวงนี้ข้าคุ้นเคยมากกว่าท่าน ยังมีที่น่าสนใจที่ไหนที่ข้าไม่รู้อีก?”

“เดี๋ยวเจ้าไปแล้วก็รู้เอง”

เหลียนชิงโจวกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และพูดว่า “องค์หญิงซบไหล่ท่าทีที่สนิทแบบนี้ ไม่ดีนะพ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนหรี่ตามองเขา “งั้นเจ้าว่ามา ครั้งก่อนที่อยู่บนเรือ ข้าถามเจ้ากับการคบกัน ทำไมเจ้าปฏิเสธข้าล่ะ?”

เหลียนชิงโจวพูดอย่างจริงจัง “ข้าน้อยคิดกับองค์หญิงแค่เพื่อน เกรงจะไม่สามารถเป็นความรักระหว่างชายหญิงได้พ่ะย่ะค่ะ”

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นพูดว่า “งั้นก็ไม่ใช่แล้วรึ”

มีรอยยิ้มในดวงตาของนาง “ต่อมาข้าก็ถือว่ารู้ทั้งหมดแล้วว่า ทำไมเจ้าถึงไม่มีความรักระหว่างชายหญิง เจ้าคงกลั้นไว้จนทรมานแล้ว คืนนี้ข้าจะพาเจ้าไปปลดปล่อย”

เหลียนชิงโจวได้ฟังอย่างคลุมเครือ

จนกระทั่งนางพาเขาไปหยุดที่หน้าหอหอหนึ่ง เมื่อเขามองขึ้นไปที่แผ่นโลหะ อยู่ๆ ก็มีความวุ่นวายเล็กน้อย

หอฉู่อวี้?!

เหลียนชิงโจวมองไปที่นาง “เดี๋ยว ท่านเดินมาผิดที่แล้วกระมัง!”

“หอฉู่อวี้ ไม่ผิดนะ ก็คือที่นี่”เฉินเสียนยิ้มและโบกมือให้กับชายหนุ่มรูปงามที่ประตู

บุรุษก้าวไปข้างหน้าด้วยอารมณ์ที่อ่อนโยนและบอกเป็นนัยถึงความรู้สึกรักใคร่ และกล่าวว่า “คุณชายเฉิน เชิญตามข้ามา”

ขณะที่พูดบุรุษก็พาเฉินเสียนเข้าไปในหอฉู่อวี้ ได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย ไม่เหมือนกับการพบกับเฉินเสียนครั้งแรก

เป็นไปได้เยี่ยงใดกัน……….

เหลียนชิงโจวดึงเฉินเสียนไว้โดยไม่รู้ตัว

เฉินเสียนหันศีรษะกลับมาและกะพริบตากับเขาและยิ้ม พูดปลอบโยน “เจ้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก อย่ากังวลไป ข้าจัดห้องไว้แล้ว และอีกสักพักเข้าไปแล้วก็จะผ่อนคลายแล้ว”

เหลียนชิงโจวขมวดคิ้ว “ท่านรู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด? ในนี้ทั้งหมดคือ…….”

เขารู้สึกยากที่จะเอ่ยปาก และได้อายมาก

แต่ทุกคนที่เข้าออกที่นี่ทั้งหมดคือชายรักชาย เพราะข้างในเป็นผู้ชายทั้งนั้น!

เฉินเสียนตบหน้าอกของเขาอย่างนุ่มนวลและพูดว่า “พี่ชาย มีใครที่จะไม่ชอบล่ะ ข้าเข้าใจเจ้า นี้ไม่ใช่พาเจ้ามาหาความสนุกสนานและปลดปล่อยให้กับตัวเองรึ?”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง