ข้าคือหงส์พันปี 185

6 มิถุนายน 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 185

เซียงหลิงยังคงไม่รู้ว่าหลิ่วเหมยอู่วางแผนอะไรไว้ จนกระทั่งหลิ่วเหมยอู่สั่งให้เซียงหลิงเข้าไปในร้านขายยา และภายใต้การจ้องมองที่ไม่เป็นมิตรของเจ้าของร้านขายยา ซื้อยาปลุกกำหนัด นางถึงจะเพิ่งเข้าใจว่าหลิ่วเหมยอู่คิดจะทำอะไร

หลิ่วเหมยอู่ตั้งใจเมื่อผู้คนเริ่มเยอะจะให้เฉินเสียนถูกจับข่มขืน

ไม่รู้ว่าฉินหรูเหลียงจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเขาเห็นเฉินเสียนถูกทำให้เป็นมลทินด้วยตาของเขาเอง

แค่คิดเกี่ยวกับมัน หัวใจของหลิ่วเหมยอู่ก็มีความสุขอย่างมาก บางทีทั้งชีวิตหลังจากนี้ หากฉินหรูเหลียงต้องการพบเฉินเสียนอีกครั้ง เขาจะรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอ้วก!

ระหว่างทางกลับหลิ่วเหมยอู่เตือนว่า “เซียงหลิง เจ้าห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด มิฉะนั้นเจ้าก็มีส่วนเกี่ยวข้อง มีเพียงแต่จะต้องตายเท่านั้น อย่าลืมว่าเจ้าซื้อยานี้มา”

ใบหน้าของเซียงหลิงซีดและกล่าวว่า “บ่าวเชื่อฟังคำสั่งของนายหญิงเจ้าค่ะ”

แต่นางรู้ว่าถ้านางปิดปากแน่นไม่พูด เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นจริง นางจะตายเร็วที่สุด

ยังมีเวลาอีกสองวันก่อนงานเลี้ยงอายุร้อยวันของเจ้าน่องน้อย

ในช่วงครึ่งหลังของคืนเซียงหลิงปรากฏตัวต่อหน้าเฉินเสียนและกล่าวว่า “วันงานเลี้ยงอายุหนึ่งร้อยวันองค์หญิงจะต้องระวังให้มากนะเพคะ”

เฉินเสียนพูดอย่างสบายๆ “ชัดว่าเหมยอู่ต้องการทำอะไร?”

เซียงหลิงเอาเรื่องสถานที่ที่หลังจากหลิ่วเหมยอู่ออกจากจวนแม่ทัพมาบอก

นางสามารถเดาได้ว่าหลิ่วเหมยอู่ต้องการทำอะไรต่อไป ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มาก เฉินเสียนก็สามารถเดาได้เช่นกัน

เฉินเสียนกล่าวว่า “เจ้ากลับไปเถอะ ทำตามที่นางสั่ง”

เซียงหลิงจากไปด้วยความกระวนกระวาย เฉินเสียนพูดข้างหลังเธออีกครั้ง “อย่ากลัว ข้าจะรับผิดชอบเจ้าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น”

เซียงหลิงถึงจะรู้สึกสบายใจขึ้น

แม่นมซุยส่งเซียงหลิงออกไป อวี้เยี่ยนกล่าวว่า “องค์หญิง พระองค์ปล่อยให้เซียงหลิงช่วยนางหลิ่วทำชั่ว พระองค์ยังไปรับผิดชอบอีก นี่ไม่ใช่การทำร้ายตัวเองหรือเพคะ”

แม่นมซุยกล่าวเมื่อเข้าประตูไป “เห็นได้ชัดว่า เซียงหลิงกลัวจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงหรือนางหลิ่วมีเรื่อง นางก็ไม่สามารถประจบได้ นี่องค์หญิงกำลังให้ความมั่นใจกับนาง”

อวี้เยี่ยนเข้าใจ พูดอย่างโกรธเคือง “นางหลิ่วนั่นชั่วร้ายจริงๆ! เรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ นางก็ยังทำได้ลง! องค์หญิง ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรหรือเพคะ?”

อวี้เยี่ยนกล่าวแนะนำ “หรือมะรืนนี้จะให้บ่าวส่งคนไปเฝ้าประตูหลังมากขึ้น อย่าปล่อยให้พวกเลวเข้ามา”

“ไม่จำเป็น” เฉินเสียนกล่าว “ถ้าเช่นนั้น เหมยอู่ก็จะรู้ว่าเซียงหลิงทรยศนาง ข้ายังต้องการให้เซียงหลิงปรนนิบัติเหมยอู่สักพักหนึ่ง”

พูดไปก็ยกริมฝีปากยิ้มแล้วกล่าวว่า “อยากเล่นหรือ ข้าจะเล่นเป็นเพื่อนนาง เพียงแต่ถึงตอนจบ อย่าร้องไห้ซะล่ะ”

ไม่มีการเคลื่อนไหวในสวนสระวสันตฤดู และเฉินเสียนไม่เคยขอให้อวี้เยี่ยนดำเนินการป้องกันใด ๆ

ในที่สุดงานเลี้ยงอายุหนึ่งร้อยวันที่ดูสงบก็มาถึง

เช้าตรู่ เฉินเสียนกับแม่นมซุยลุกขึ้นและแต่งตัวให้เจ้าน่องน้อย

อาบน้ำหอมๆ ใส่เสื้อผ้าใหม่เอี่ยม สีขาวนุ่มที่ถูกใจมาก

แต่ทว่ากลับยิ้มไม่ออก

เฉินเสียนยืนอยู่ในเรือน ยกเจ้าน่องน้อยขึ้นสูง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยีว่า “ยิ้มหน่อย ยิ้มหน่อยแม่จะวางเจ้าลง”

ดูเหมือนเจ้าน่องน้อยจะกลัวเล็กน้อย ยื่นมือเล็กๆ ออกมาเพื่อจับมือของเฉินเสียน และเตะขาไม่หยุด

เขาค่อยๆ รู้สึกสนใจเล็กน้อย ด้วยมือของเฉินเสียนที่พยุงอยู่ดูเหมือนว่าเขากำลังจะบิน ร่างเล็ก ๆ ของเขาก็ยิ้มออกมาในที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสียนมองเห็นเด็กชายตัวน้อยยิ้มได้อย่างชัดเจน

เจ้าน่องน้อยยิ้มอยู่นาน

เธอรู้สึกเพียงว่าหัวใจของเธอเหลวเป็นโคลน และต่อหน้ารอยยิ้มอันบริสุทธิ์นั้น เธอเต็มใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ทั้งหมดให้เขา

ทั้งอวี้เยี่ยนและแม่นมซุยมอบของขวัญให้กับเจ้าน่องน้อย

อวี้เยี่ยนปักกระเป๋าที่ดูละเอียดอ่อน ซึ่งสามารถเติมเครื่องหอมในฤดูหนาว และถุงยาเพื่อไล่ยุงในฤดูร้อน มีประโยชน์มาก

อวี้เยี่ยนวางกระเป๋าลงบนเสื้อผ้าตัวเล็กๆ ของเจ้าน่องน้อย และกล่าวว่า “ท่านชายต้องเติบโตอย่างเป็นเด็กดี เมื่อโตขึ้นจะต้องเป็นท่านชายรูปงาม เมื่อถึงเวลานั้นต้องปกป้ององค์หญิงนะเพคะ”

แม่นมซุยปักหมวกใบน้อยให้เจ้า่องน้อยและสวมมันตั้งตรงบนหัวของเขา มันน่ารักจริงๆ

พ่อบ้านส่งคนไปส่งของให้เจ้าน่องน้อย บอกว่าฉินหรูเหลียงเตรียมไว้ให้

มีกำไลเงินสองเส้นวางอยู่บนถาดสีแดง ทำขึ้นเป็นพิเศษตามขนาดข้อมือของเจ้าน่องน้อย

สร้อยข้อมือดูประณีต และฝีมือก็ซับซ้อนมากเช่นกัน

เฉินเสียนบอกให้คนวางของไว้ แต่ไม่ได้ตั้งใจจะใส่สร้อยข้อมือที่ฉินหรูเหลียงเตรียมไว้ให้เจ้าน่องน้อยของเธอ

ในวันธรรมดาไม่ได้ชอบใส่เครื่องประดับเหล่านี้ให้เจ้าน่องน้อยอยู่แล้ว เพราะเจ้าน่องน้อยเคลื่อนไหวค่อนข้างมาก เฉินเสียนก็กลัวว่าจะทำร้ายเขา

ในกล่องในห้องกลับถูกเตรียมเอาไว้

เฉินเสียนกำลังรอให้แม่นมซุยนำมันออกมา ไม่ทันคิดแม่นมซุยก็นำกล่องผ้าออกมาแล้วส่งให้เฉินเสียน

เฉินเสียนเปิดออกและเห็นจี้อายุยืนสีเงินอยู่ข้างใน มีกระดิ่งขนาดเล็กเก้าอันบนจี้อายุยืน ซึ่งมีขนาดเล็กและประณีต

เสียงกระดิ่งดังก้องกังวานในสายลม

ก่อนที่เฉินเสียนจะพูดอะไร แม่นมซุยก็พูดว่า “นี่เป็นวันที่ดี ท่านชายจะต้องสวมมัน บ่าวคิดว่า สวมจี้อายุยืนดีกว่าเพคะ อันนี้สวยที่สุด”

“ซูเจ๋อมอบให้?” เฉินเสียนถาม

แม่นมซุยกล่าวว่า “ใต้เท้าซูรู้ว่าท่านมีอายุครบร้อยวัน ก็เลยส่งมันมา” นางกลัวว่าเฉินเสียนจะปฏิเสธ กล่าวอีกว่า “องค์หญิงต้องรับมันเพคะ สิ่งนี้ใต้เท้าตั้งใจมอบให้กับท่านโดยเฉพาะ”

เฉินเสียนมองไปที่กระดิ่งนั่น หรี่ตายิ้มขึ้นมา

เธอเริ่มที่จะแขวนจี้อายุยืนไว้ที่คอเจ้าน่องน้อยและกล่าวว่า “มีคนรีบมอบของขวัญให้ลูกชายของข้า ข้าจะไม่ยอมรับอะไรแบบนั้นได้อย่างไร”

เธอมองดูจี้เล็กๆ บนเสื้อผ้าของเจ้าน่องน้อย สั่นเบาๆ ให้ส่งเสียง แล้วกล่าวว่า “เขาตาถึงนะ สวยมากจริงๆ”

แม่นมซุยมีความสุขมากจนไม่สามารถหุบยิ้มได้

แม้ว่าอวี้เยี่ยนจะมีความคิดเห็นบางอย่างเกี่ยวกับซูเจ๋อ แต่ของขวัญมอบให้กับเจ้าน่องน้อย และเจ้าน่องน้อยก็ใส่ดูดีเช่นกัน

แน่นอนว่าอวี้เยี่ยนก็มีความสุขเช่นกัน นอกจากนี้จี้อายุยืนนี้ยังทำมาจากเงินบริสุทธิ์ ใครจะไม่ชอบเงินล่ะ?

เนื่องจากงานเลี้ยงจัดในตอนเย็น จึงไม่ค่อยสนใจมันมากนักในตอนเที่ยง เลยกินในห้องอาหารตามสบาย

ในตอนบ่ายแขกทยอยมาทีละคน ถึงเวลาต้องยุ่งแล้ว

คณะละครสัตว์ได้รับเชิญในสวนเพื่อขึ้นแสดง รอหลังอาหารเย็นแล้วเริ่มร้องเพลง ที่หน้าเรือนมีของแสดงความยินดีถูกส่งเข้าประตูอย่างต่อเนื่อง ลงทะเบียนที่ประตู มีคนทำใบแสดงรายละเอียดเอาไว้

เฉินเสียนไม่จำเป็นต้องออกไปต้อนรับแขก แค่รอจนกว่าจะถึงเวลาค่อยออกไป

ในวันนี้ แขกในจวนแม่ทัพต่างพลุกพล่านคึกคัก

เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะคิดว่าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ที่มันคึกคักแบบนี้?

อ้อ เมื่อครั้นฉินหรูเหลียงและหลิ่วเหมยอู่แต่งงานกัน

วันนี้ เรื่องดีๆ ของเธอมาพร้อมกัน มาส่งถึงประตูหน้าบ้าน

ต่อมามีคนมาที่สวนสระวสันตฤดูและเชิญให้เฉินเสียนไปที่หน้าเรือน มีคนบอกว่าแขกเกือบครบจะอยู่ที่นั่นแล้ว เธอและเจ้าน่องน้อยเป็นตัวละครเอกของวันนี้ ควรจะปรากฏตัวได้แล้ว

เฉินเสียนพาแม่นมซุยและอวี้เยี่ยนไปด้วย ล็อกประตูเรือนก่อนจากไป

ใครที่อยากจะแอบเข้ามาในเวลานี้คงต้องพยายามอีกหน่อย

แม่นมซุยอธิบายให้เฉินเสียนฟังว่าเมื่อเขามาถึงหน้าเรือน ไม่สามารถซ่อนเจ้าน่องน้อยได้ ต้องให้เจ้าน่องน้อยมีผู้คนล้อมรอบอยู่เสมอเพื่อที่เขาจะได้ปลอดภัย

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง