ข้าคือหงส์พันปี 18

31 มีนาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 18

ฉินหรูเหลียงไม่มีสิทธิ์ควบคุมอิสระของนาง และไม่มีเหตุผลที่จะลดทอนอาหารเครื่องนุ่งห่มของนางด้วยเช่นกัน นางอยากจะรับอาหารที่ไหนก็รับที่ไหนนั่นแหละ!

เมื่อกลับถึงเรือน ฉินหรูเหลียงโกรธมาก

หลิ่วเหมยอู่คอยปลอบใจอยู่ข้างๆ: “ท่านแม่ทัพอย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ ค่ำนี้องค์หญิงทำเกิน……”

นางทำเกินไปงั้นรึ? แล้วเหตุใดเขาถึงพูดไม่ออกว่านางผิดอะไรกันล่ะ? เพราะเหตุนี้เขาถึงได้โกรธยิ่งนัก!

หลังจากที่จางซื่อถูกโบยไปสามสิบที ตอนนี้ก็เหลือเพียงแค่วิญญาณแล้ว

เฉินเสียนรับอาหารมื้อค่ำจนหมดอย่างช้าๆ จากนั้นก็เดินออกจากห้องอาหารไป เธอยืนอยู่ข้างกายจางซื่อที่ครวญครางจนหมดเรี่ยวแรงสักพักหนึ่งและมองคราบเลือดบนแผ่นหลังของจางซื่ออย่างใจเย็น เมื่อคนในโถงบุปผานี้เห็นสภาพที่น่าสังเวชนี้ต่างก็มิกล้าแสดงตัว ความดุดันและเด็ดขาดขององค์หญิงช่างน่ากลัวเสียจริง

ทุกคนต่างเฝ้ารอคำสั่งการจากเฉินเสียน คิดว่าเมื่อนางได้เห็นสภาพที่น่าสังเวชเช่นนั้นของจางซื่อแล้ว คงจะใจอ่อนและเมตตากันบ้าง

แต่เฉินเสียนกลับกล่าวอย่างนิ่งๆว่า: “ลากออกไปทิ้งซะ”

ต่อมาเฉินเสียนก็ได้เลือกบ่าวรับใช้ของเธอใหม่ บ่าวผู้นั้นแซ่จ้าว เดิมทีเป็นผู้ดูแลเก็บกวาดที่เรือนกลางโดยเฉพาะ

เมื่อเฉินเสียนกลับมา เป็นเพราะนางสงสารเฉินเสียน จึงได้แอบเพิ่มผ้าห่มไว้ให้เธอด้วย

แม่บ้านจ้าวเป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ คำพูดของนาง ถือว่ามีอิทธิพลอยู่บ้าง

ที่ยอมเป็นสาวใช้ของเฉินเสียนนั้น เพราะเห็นแก่ลูกของท่านแม่ทัพ เลยต้องดูแลรับใช้อย่างดีที่สุด

เฉินเสียนกลับมาครั้งนี้ เปลี่ยนไปอย่างมาก นางจัดการทุกอย่างได้อย่างสะอาดเรียบร้อย จากบทเรียนของจางซื่อครั้งนั้น ก็ไม่มีใครกล้านินทาเฉินเสียนลับหลังอีกเลย

แม่บ้านจ้าวเองก็ชอบนายหญิงที่มีความคิดของตัวเองอย่างเฉินเสียนมากกว่า แต่นายหญิงน้อยหลิ่วเหมยอู่นั้น ดูบอบบางและหยิ่งผยองเกินไป

เฉินเสียนย้ายไปยังสวนสระวสันตฤดู แม้จะไม่สูงส่งนัก แต่ก็ดีกว่าเรือนเล็กเรือนเก่าที่ทรุดโทรมนั้นมาก

ภายใต้การดูแลจัดการของแม่บ้านจ้าวแล้วนั้น สิ่งที่ต้องเพิ่มต้องปรับปรุงภายในเรือนก็ถูกจัดการอย่างไม่ตกหล่น

ยามบ่าย แม่บ้านจ้าวได้เติมถ่านไฟในห้องของเฉินเสียนและปรนนิบัติเธอให้งีบหลับไป

แม่บ้านจ้าวใช้ผ้าเช็ดหน้าร้อนเช็ดบริเวณใบหน้าและมือของเฉินเสียน เมื่อเห็นสีหน้าหม่นหมองของเฉินเสียน นางก็พูดว่า: “อีกประเดี๋ยวองค์หญิงงีบหลับให้สบายเถอะนะเพคะ ข้างนอกมีบ่าวเฝ้าอยู่”

เฉินเสียนพยักหน้าและกล่าวว่า: “รบกวนแม่นมจ้าวด้วยนะ”

“รบกวนอะไรกันเพคะ นี่เป็นสิ่งที่บ่าวควรทำอยู่แล้วเพคะ เด็กก็โตขึ้นทุกวัน องค์หญิงสิเพคะทรงพระครรภ์ได้สิบเดือนแล้ว อดทนหน่อยนะเพคะ ประเดี๋ยวรอให้เด็กคลอดออกมา ก็จะเป็นลูกคนแรกของท่านแม่ทัพ องค์หญิงจำเป็นต้องใช้เด็กในท้องถึงจะคงตำแหน่งของตัวเองไว้ได้นะเพคะ”

แม่บ้านจ้าวพูดกล่อม หวังให้เฉินเสียนคืนดีกับฉินหรูเหลียงจริงๆ

แต่หญิงสาวคนหนึ่งต้องการใช้เด็กเพื่อมัดใจชายคนหนึ่ง ก็เป็นการแกว่งเท้าหาเสี้ยนอย่างไม่ต้องสงสัยเลย ยิ่งไปกว่านั้นคือในใจของฉินหรูเหลียงไม่เคยมีนางอยู่เลยน่ะสิ

ถามว่านางจะทำอย่างไร? หึ ถึงฉินหรูเหลียงจะเจ้าชู้มากเพียงใด นางก็ต้องคลอดเด็กคนนี้ออกมาในที่สุด มิเช่นนั้นจะแบ่งทรัพย์สมบัติของฉินหรูเหลียงได้อย่างไรกัน? มีลูกชายไว้ข้างกายเช่นนี้ ต้องแบ่งได้มากแน่ๆ!

หลังจากที่เฉินเสียนนอนหลับ เธอก็ครุ่นคิดอย่างงุนงง สุดท้ายแล้วก็ต้องมีเงินถึงจะรู้สึกปลอดภัยสินะ

มิรู้ว่าเธอนอนหลับไปนานเท่าไหร่ แต่ก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากภายนอก

เฉินเสียนเรียกแม่บ้านจ้าวเข้ามาถามอย่างเกียจคร้าน แม่บ้านจ้าวแจ้งเธอว่า มีหมอหลวงจากพระราชวังมาตรวจอาการขององค์หญิงโดยเฉพาะ

คนจากพระราชวังก็ตามมาด้วย

ในพระราชวัง จักรพรรดิทราบว่านางกำลังทรงพระครรภ์ เลยได้ส่งหมอหลวงมาตรวจให้แน่ชัด และสั่งหมอหลวงดูแลนางด้วยตัวเอง

คนที่ไม่ทราบเรื่อง ก็คงคิดว่าจักรพรรดิดีใจที่รู้ว่าเฉินเสียนตั้งครรภ์มีบุตร

แต่เป็นห่วงจริงๆหรือไม่นั้น เฉินเสียนเองก็รู้อยู่แก่ใจ

ไม่มีผู้ใดอยากให้เธอคลอดเด็กคนนี้ออกมา ยกเว้นตัวเธอเอง

หลังจากที่เฉินเสียนจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เชิญหมอหลวงเข้ามา

ผลที่ได้เหมือนกับแต่ก่อน หมอหลวงได้กำชับเธอให้ระวังมากขึ้น และยังได้ทิ้งการต้มยาเพื่อป้องกันเด็กในครรภ์ไว้ด้วย แม่บ้านจ้าวได้ไปต้มยาให้กับเฉินเสียนตามวิธีที่หมอหลวงทิ้งไว้

หมอหลวงยังกล่าวอีกว่า เฉินเสียนนั้นร่างกายอ่อนแอ เลือดพร่อง การต้มยานั้นจำเป็นต้องใช้ติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งเดือนถึงจะเป็นผล

ไม่นานนัก แม่บ้านจ้าวก็ได้ยกยาเข้ามา เฉินเสียนก็ดื่มยานั้นลงไปต่อหน้าหมอหลวงอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หมอหลวงเห็นว่านางดื่มยาจนหมดแล้ว ก็ได้ลาจากไป

แม่บ้านจ้าวรับผิดชอบส่งหมอหลวงออกไป กลับมาก็เห็นเฉินเสียนกำลังล้วงคออ้วกอยู่ข้างเตียง

ยาที่ดื่มไปเมื่อครู่ ก็ถูกอ้วกออกมาจนหมด

แม่บ้านจ้าวสีหน้าเป็นกังวล และรีบเข้ามาช่วยเธอ พร้อมกับถามว่า: “องค์หญิงเป็นอะไรไปเพคะ?”

เฉินเสียนหมดเรี่ยวแรงที่จะตอบนาง ทำได้เพียงโบกมือให้นาง

แม่บ้านจ้าวเป็นคนฉลาด เข้าใจทันทีว่าหมายความอะไร นางสีหน้าซีดเซียวและถามว่า: “ยานั่น……มีปัญหาหรือเพคะ?”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง