ข้าคือหงส์พันปี 166

29 พฤษภาคม 2019   @admin  

ข้าคือหงส์พันปี บทที่ 166

บรรยากาศในอากาศค่อนข้างเบาบาง แม้ว่าเฉินเสียนจะพยายามปรับการหายใจของตัวเองอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังอดกลั้นไม่ได้เพราะความร้อน จึงทำให้เสียงหอบเล็กๆ เอ่อล้นออกมาจากปาก

ฉินหรูเหลียงเมามาก เดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว

เฉินเสียนก็ตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติกับร่างกายของตัวเอง เมื่อฉินหรูเหลียงยื่นมือไปหาเธอจึงพูดเบาๆ ว่า “ฉินหรูเหลียง ท่านจะทำอะไร? ท่านวางยาข้า?”

สายตาที่ร้อนแรงของฉินหรูเหลียงได้จ้องมองอย่างเร้าร้อน กล่าวว่า “ข้าเพิ่งจะกลับมา ไม่ใช่ท่านที่เรียกให้ข้ามาที่นี่เองรึ หากท่านมีเจตนาที่จะยั่วยวนข้า คืนนี้ท่านทำสำเร็จแล้ว”

“เฉินเสียน ข้าถูกท่านยั่วยวนได้แล้ว ผลลัพธ์ต่อไป ท่านทำได้แค่ยอมรับมันเอง”

ขณะที่พูด ฉินหรูเหลียงก็ก้มตัวลง ไปคว้าไหล่ของเฉินเสียน

มือของเขาร้อนแผดเผาเช่นเดียวกับสายตาของเขา เหมือนกับแท่งเหล็กที่ถูกไฟเผาจนแดง แนบอยู่บนที่ไหล่ของเฉินเสียน มีความปรารถนาอยากจะสัมผัสกลืนกินตัวเธอเป็นอย่างมาก ราวกับทำให้เธอไม่สามารถหลีกหนีออกไปได้ตลอดชีวิต

มือซ้ายของเขายังไม่ได้ออกแรง

แต่ได้จัดการกับผู้หญิงคนที่หมดเรี่ยวแรงและมีอารมณ์รักกำลังเริ่มเกิดอย่างนี้ น่าจะเกินพอแล้ว

คือผู้หญิงคนนี้ที่ทำให้เขาเสียมือซ้าย คืนนี้เขาทำให้เธอยอมจำนนได้ด้วยมือข้างเดียว และยอมอยู่ใต้อำนาจต่อตัวเองอย่างเชื่อฟัง

ยังไม่ได้รอให้ฉินหรูเหลียงก้มหน้าลงเพื่อกดริมฝีปากที่แดงก่ำของเธอ ก็คาดไม่ถึงเฉินเสียนได้ดิ้นหลุดออกจากมือซ้ายของเขา ด้วยความเจ็บปวดที่เกิดจากการบีบนิ้วแรงๆ ที่ฝ่ามือ ทำให้เธอมีพละกำลังเพิ่มขึ้น และเธอใช้แรงทั้งหมดตบฉินหรูเหลียงไปหนึ่งที

ฉินหรูเหลียงหลบไม่ทัน จึงรับเข้าไปเต็มๆ

เขารู้สึกว่าไม่เจ็บมาก

เขายืนมือออกไปคว้ามือเฉินเสียนไว้ ดึงรั้งมาไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง ร่างกายที่กำยำกดลงมา แล้วค่อยๆ ดันเธอลงไปบนเตียง

ฉินหรูเหลียงมองหน้าเธออย่างใกล้ชิด ยังมีนิสัยที่ไม่ฟังอะไรในดวงตาของเธอที่ถูกกดไว้อย่างดุเดือด

ฉินหรูเหลียงพูดขึ้น “ท่านเกลียดข้าเช่นนี้ แต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็คือสามีของท่าน ท่านจะดิ้นอะไร ยังต้องการรักษาร่างกายเหมือนกับหยกเพื่อชายอื่นอย่างนั้นรึ?”

“ความกล้าหาญในตอนแรกที่ว่าท่านจะไม่ยอมแต่งงานหากผู้นั้นไม่ใช่ข้านั้นไปอยู่ที่ใดแล้ว? ท่านรักข้ามากไม่ใช่รึ เฉินเสียน”

“ในคืนแต่งงานข้าไม่ได้เตะต้องตัวท่าน แต่ชายอื่นได้นอนกับท่านแล้ว ข้ายอมให้ท่านเลี้ยงลูกคนอื่น นี้ยังใจกว้างไม่พอรึ? ท่านยังต้องการให้ข้าทำอย่างไร?”

“ถึงอย่างไรท่านก็เป็นผู้หญิงของข้า ไม่ว่าท่านจะออกไปจากจวนข้าทุกวัน แต่ท่านก็ยังเป็นของข้า เมื่อใดที่ข้าต้องการ ท่านก็ต้องดูข้าให้พอใจ แม้ว่าข้าจะอยู่ในสวนสระวสันตฤดูของท่านทั้งคืน นั่นก็สมเหตุสมผลแล้ว!

“ตอนนี้ข้าก็เสียใจ คืนแต่งงานคืนแรกไม่น่าทิ้งท่านแบบไม่สนใจ จึงทำให้ท่านถูกคนอื่นมีส่วนแบ่งส่วนได้”

“แต่ว่าไม่เป็นไร เคยให้กำเนิดลูกอย่างท่าน มันยิ่งน่าดึงดูดกว่า ต่อจากนี้ไป ข้าจะสลักเครื่องหมายไว้บนตัวท่านใหม่อีกครั้ง เครื่องหมายที่บ่งบอกว่าเป็นของข้าฉินหรูเหลียงเพียงผู้เดียว”

คงถูกยั่วยุด้วยความรังเกียจบนใบหน้าของเฉินเสียนแล้ว มือฉินหรูเหลียงบีบไปที่คางของเธอแล้วพูดว่า “ท่านมองให้ชัดๆ ชายที่อยู่บนตัวท่านในคืนนี้หาใช่คนอื่นไม่ แต่เป็นสามีของท่านเอง”

เฉินเสียนรับรู้ทุกอย่าง เป็นเพราะกลิ่นเหล้าที่อยู่บนใบหน้าเขาโชยมาทำให้เกิดอาการขยะแขยง เธอรู้สึกรังเกียจต่อผู้ชายคนนี้เป็นอย่างมาก

ถูกวางยาแล้วอย่างไร ฉินหรูเหลียงเป็นเช่นนี้สามารถทำให้เธอมีสติมากขึ้น ถึงยาจะออกฤทธิ์ แต่ในเวลานี้ก็ไม่เท่าอาการขยะแขยงของเธอ

เฉินเสียนพูดขึ้น “ต่ำทราม ข้าไม่รู้ท่านเกิดมาเป็นคนได้เยี่ยงไร”

เธอกัดฟัน “อยากจะขืนใจข้า งั้นก็ดูว่าท่านจะมีฝีมือหรือไม่”

พูดจบ กริชที่อยู่ใต้หมอนได้อยู่ในมือเธอแล้ว เธอค่อยๆ ดึงออกจากปลอก แล้วกดทับไปที่อกของเขาอย่างมั่นคง

ตราบใดที่เขาไม่สนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นหากยังล่วงเกินเธออีกหน่อย กริชอันคมกริบจะแทงทะลุหัวใจของเขาอย่างไร้ความปรานี

ฉินหรูเหลียงค่อยๆ มีสติขึ้นมา แต่เฉินเสียนก็แข็งทื่อไม่ได้แทงลึกลงไป

ฉินหรูเหลียงถาม “ท่านต้องการจะฆ่าสามีของตัวเอง?”

เฉินเสียนพูดอย่างชัดเจน “ข้าไม่เพียงแต่จะฆ่าสามีตัวเอง พรุ่งนี้ข้ายังจะไปบอกฟ้าดิน หลิ่วเหมยอู่คือลูกสาวของหลิ่วเหวินเฮ่าที่เป็นขุนนางที่มีโทษเมื่อหลายปีก่อน ชื่อเดิมคือหลิ่วเชียนเสวี่ย ท่านไม่เพียงแค่ให้ที่พักพิง ยังมีความผิดฐานหลอกลวงองค์จักรพรรดิ ข้าจะทำให้ตระกูลฉินของท่านตายให้หมด! ฉินหรูเหลียง ท่านไม่เชื่อก็ลองดู”

“ทำไมท่านถึงโหดร้ายเช่นนี้?”นิ่งอยู่นาน ฉินหรูเหลียงถึงถามขึ้น

“คนอื่นทำข้าหนึ่งคืบ ข้าจะคืนไปหนึ่งศอก”

“หากข้าบอกว่า ข้าอาจจะหลงรักท่านแล้วล่ะ” ฉินหรูเหลียงพูด “ก่อนหน้านั้นท่านรักข้ามากไม่ใช่รึ ตอนนี้ข้ากลับมาแล้ว ท่านเข้าไปในสายตาและหัวใจของข้าแล้ว ทำไมเราไม่เริ่มต้นใหม่อีกครั้งล่ะ?”

“ข้าไม่สนใจเจ้าน่องน้อย อนาคตข้าสามารถเลี้ยงดูเขาให้เป็นเหมือนลูกชายของข้าเอง พวกเราเริ่มต้นกันใหม่ หากท่านชอบเด็กมาก เราก็ให้กำเนิดอีกคน ต้องการเท่าไหร่ก็กำเนิดเท่านั้น……..”

“ทำไมไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน ท่านยอมดีต่อข้า ข้าก็ยอมดีต่อท่าน”ในดวงตาของเขามีความเศร้าเล็กน้อย

เฉินเสียนเอ่ยขึ้น “ข้าไม่รู้ว่าท่านพูดเมื่อก่อนนั้นคือตอนไหน แต่ไม่สนใจว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือต่อไป ข้าเคยดีกับท่าน ข้าถือว่าเป็นความอัปยศ! ท่านบอกท่านหลงรักข้าแล้ว นั่นก็ทำให้ข้ารู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง!

กริชที่อยู่ในมือเฉินเสียนได้แทงเข้าไปที่หน้าอกของฉินหรูเหลียง

ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้ว เขาไม่ขยับออกก็ไม่ได้

ฉินหรูเหลียงเจ็บหน้าอก เฉินเสียนก็เป็นอิสระในขณะนี้ และรู้สึกว่าร่างกายของเธอเบาลง

เธอโซซัดโซเซลุกขึ้นยืน พูดว่า “ดังนั้นถึงได้บอกว่า ทางที่ดีอย่ามาตกหลุมรักข้า ตอนนี้ท่านก็เหมือนรองเท้าขาด ยังอยากจะให้ข้าใส่ท่าน? ถุย ข้ากลัวว่าเท้าข้าจะโกรธเข้า”

ฉินหรูเหลียงพูด “เฉินเสียน เรื่องดีไม่ดีข้าก็พูดออกมาหมดแล้ว ท่านอย่าทำเป็นไม่รู้เช่นนี้!”

ถ้าเขาลงมือ เฉินเสียนถูกวางยาไม่มีแรงมากนัก ต้องการที่จะแย่งกริชออกจากมือเธอก็เป็นเรื่องที่ง่ายมาก

เฉินเสียนพูดอย่างยั่วยุ “สถานการณ์เช่นนี้ท่านเป็นแค่ของที่พิการ”

ในที่สุดจากความอับอายของฉินหรูเหลียงก็ได้กลายเป็นความโกรธ เขาลงมือโดยแย่งกริชมาจากมือของเฉินเสียน

ในขณะนั้น เฉินเสียนได้ใช้กริชมากรีดที่แขนอีกด้านของตัวเอง

ฉินหรูเหลียงตกตะลึง ที่เห็นแขนขาวๆ มีเลือดไหลออกมา

ความเจ็บปวดที่คมชัดได้ปลุกการรับรู้ทั้งหมดของเฉินเสียนในทันที จึงเอายาห้ามเลือดมาปิดไว้ อารมณ์ของเธอก็ค่อยๆ กลับคืน ความอ่อนไหวและความเกลียดชังก็กลับคืนสู่ร่างกายของเธออีกครั้ง

เธอเข้าใจการควบคุมร่างกายของตัวเองใหม่อีกครั้ง

เฉินเสียนต่อสู้กับเขาอยู่ในห้อง

ฉินหรูเหลียงแขนขาดแล้วข้างหนึ่ง แต่ฝีมือไม่ได้อ่อนแอลง ความเร็วของเฉินเสียนช่างละเอียดอ่อนและรวดเร็ว ขณะนั้นทั้งสองคนก็ไม่อาจจะดีกันได้

ต่อมาแม่นมซุยได้ยินเสียงของท่านชายร้องไห้ ในจิตสำนึกได้บังคับตัวเองตื่นขึ้นมา

เมื่อนางมีเหงื่อไหลหยดมากในที่สุดก็สู้กับฤทธิ์ยา ครั้งแรกที่พุ่งออกมาจากห้อง และได้เห็นว่าเฉินเสียนกับฉินหรูเหลียงกำลังทะเลาะกัน

แม่นมซุยพุ่งเข้าไปทันที ได้ยืนอยู่ข้างเฉินเสียนทั้งรวดเร็วทั้งแม่นยำ และได้ต่อสู้กับฉินหรูเหลียงขึ้น

ฉินหรูเหลียงหนึ่งต่อศัตรูสองคน เพราะสู้ด้วยมือเดียว จึงค่อยๆ ถอยหลังไปทีละก้าว ท้ายที่สุดก็ถูกไล่ออกไปจากห้อง

ฉินหรูเหลียงคาดไม่ถึง แม่นมซุยแท้จริงแล้วยังเป็นผู้ที่ได้รับฝึกฝนการต่อสู้ด้วย

ตอนนี้แม่นมซุยได้ตื่นขึ้นมาแล้ว คืนนี้ยังจะกลัวอีกก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว สุดท้ายแล้วฉินหรูเหลียงก็ได้หยุดมือ ด้วยความโกรธเขาจึงสะบัดแขนเสื้อและเดินออกไป

“เฉินเสียน ข้าจะต้องทำให้ท่านเสียใจภายหลังแน่”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง