กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม 934

30 เมษายน 2019   @admin  

กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม บทที่ 934

ในมือของจงเหยียนซีถือเอกสารไว้ เห็นเธอยิ้มแล้วกล่าวทักทาย “ประธานเจียง”

เจียงโม่หานพยักหน้ารับ

เธอเดินอ้อมด้านหลังรถมา แล้วหันไปกล่าวกับกู้เสียนว่า “คุณกลับไปก่อน ฉันจะคุยเรื่องงานกับประธานเจียง แล้วฉันจะเรียกรถกลับไปเอง”

“ข้างๆคุณไม่มีใครผมไม่ไว้ใจ ผมจะรอคุณอยู่ด้านล่างตึก เพื่อหลีกเรื่องการเกิดข่าวบ้าๆแบบนั้นอีก” กู้เสียนแดกดัน

เจียงโม่หานราวกับไม่ได้ยิน หันหลังแล้วเดินไปทางตึก ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ แต่เมื่อสังเกตดูดี ๆ สองมือของเขาได้กำไว้แน่น และใบหน้าที่ตึงเครียดบ่งบอกถึงอารมณ์ของเขาที่ไม่ได้สงบเยือกเย็นเหมือนภายนอก

จงเหยียนซีมองกู้เสียนครู่หนึ่ง

กู้เสียนไม่กลัวว่าเรื่องจะลามใหญ่โต มองแผ่นหลังของเจียงโม่หานแล้วกล่าว “ประธานเจียงพูดกันแบบแมนๆ อย่าทำให้ผู้หญิงลำบากใจ โปรเจกต์งานนั้นเกรงว่าประธานเจียงคงจะหาข้อผิดพลาดไม่ได้ เลยจงใจกลั่นแกล้งผู้หญิง เป็นการกระทำที่ไม่แมนเลย”

เจียงโม่หานที่เดิมทีไม่อยากจะต่อล้อต่อคำกับเขา แต่เวลานี้การกระทำของเขาทำให้ขุ่นเคืองสายตา จึงได้หยุดชะงักเท้าแล้วหันหลังมามองเขา กล่าวถามขึ้น

“ผมจะกลั่นแกล้งเธอ คุณจะทำอะไรผมได้”

กู้เสียน “……”

เขาผลักประตูอยากจะลงจากรถ จงเหยียนซีรีบห้ามไว้ แล้วกล่าวปรามเบาๆ “อย่าทำให้ฉันเสียการได้ไหม”

หางตากู้เสียนกระตุกเล็กน้อย แล้วกล่าวด้วยความโมโห “เขา เขาเป็นแบบนี้ ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม”

“คุณไม่ได้จะแต่งงานกับเขาสักหน่อย คุณจะไปสนใจทำไมว่าเป็นลูกผู้ชายหรือไม่ คุณอยู่นิ่งๆอย่าทำให้ฉันเสียการ”

เมื่อกล่าวห้ามปรามแล้วก็มองเขาครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบเดินตามเจียงโม่หานไปเพื่อกล่าวอธิบาย “ประธานเจียงอย่าไปถือสาเลยนะคะ เขาแค่โมโหข่าวเมื่อสองสามวันก่อนค่ะ”

เจียงโม่หานไม่พูดไม่จา แล้วขึ้นลิฟต์อย่างเงียบ ๆ

จงเหยียนซีตามเข้าไปติดๆแล้วกล่าวถามขึ้น “ประธานเจียงโกรธเหรอคะ”

“อืม” เจียงโม่หานหันหน้ามามองเธอ “แต่ว่าไม่ได้โกรธเขา คนอื่นไม่สามารถทำให้ผมโกรธได้ ผมแค่โกรธตัวเอง”

คำพูดของเขานี้เหมือนมีความหมายอื่น แต่จงเหยียนซีนั้นไม่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในนั้น ทำแค่เพียงยิ้มแล้วกล่าว “ฉันได้ทำโปรเจกต์งานมาใหม่ค่ะ”

เจียงโม่หานกล่าวถาม “คุณเห็นความสำคัญกับการร่วมมือครั้งนี้มากเลยเหรอ”

เธอตอบกลับ “แน่นอน นี่ไม่ใช่ว่าฉันอยากนะ แต่นี่เป็นความร่วมมือที่วินๆกันทั้งคู่ ๆ

“เหรอครับ” เขายิ้ม “คุณแน่ใจเหรอว่าหลังจากที่ผมเซ็นสัญญาไปแล้ว ผมจะยังสามารถวินได้อีก

หัวใจจงเหยียนซีบีบรัดขึ้นทันใด คำพูดของเขานี้ราวกับเหมือนไปรู้อะไรบางอย่างมาอย่างนั้น

เธอรีบสงบสติตัวเองแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ดูประธานเจียงพูดเข้าสิ พวกเราร่วมมือกัน แน่นอนว่าพวกเราต้องได้ผลประโยชน์ร่วมกันสิ”

เจียงโม่หานหรี่ตาลงเบาๆ ปิดซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้

สักพักลิฟต์ก็หยุดลง เขาเดินออกมา จงเหยียนซีเดินตามอยู่ด้านหลัง แล้วกล่าวถามขึ้น “ประธานเจียงไม่พอใจกับโปรเจกต์งานที่ฉันทำมา หรือว่ามีความคิดเห็นอย่างอื่นคะ”

เจียงโม่หานกล่าว “ผมไม่มีความคิดเห็นอะไร ผมยินดีมาก……”

เขาชะงักหยุดทันที จ้องมองเธอ แล้วกล่าวทีละคำ ๆ “ผมยินดีมากที่จะร่วมมือกับคุณหลิน”

จงเหยียนซีถอนหายใจโล่งอก เธอนึกว่าเจียงโม่หานจะพบเจออะไรที่ทำให้ไม่เต็มใจที่จะทำการร่วมมือแล้วเสียอีก

เธอยิ้ม “ฉันก็ยินดีมากที่ได้ร่วมมือกับประธานเจียง”

เจียงโม่หานยกริมฝีปากขึ้นที่ข้างในซ่อนความผิดหวังที่คนอื่นไม่สามารถสังเกตเห็นได้

ร่วมมือ นี่หมายถึงว่าเขาจะตกหลุมพรางที่เธอได้สร้างขึ้นไว้สำหรับเขา จนอาจจะไม่เหลืออะไรสักอย่าง

เมื่อถึงหน้าประตูห้องทำงาน เขาผลักประตูออก

เมื่อเข้าไปในห้องทำงานแล้ว จงเหยียนซีได้นั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะ แล้ววางเอกสารลงบนโต๊ะ จากนั้นผลักไปยังด้านหน้าของเจียงโม่หาน “ประธานเจียงอ่านดูนะคะ มีตรงที่ไม่ยังไม่เหมาะ ฉันสามารถแก้ได้ค่ะ”

เจียงโม่หานไม่ดู แล้วกล่าว “ผมเชื่อในความสามารถของคุณหลิน”

เขาหยิบปากกาออกมาหนึ่งด้ามจากกล่องปากกา แล้วเปิดเอกสารที่อยู่ตรงหน้าที่เธอผลักมาให้ จากนั้นก็เซ็นลงตรงจุดที่เซ็นชื่อ

จงเหยียนซีกลับรู้สึกแปลกใจ ก่อนหน้านี้ยังจงใจกลั่นแกล้ง ครั้งนี้กลับเซ็นอย่างง่ายดาย

เธอนั้นดูไม่ออกถึงความคิดของเขาแล้วจริง ๆ

“ประธานเจียงนั้นเชื่อมั่นฉันหรือไม่เชื่อมั่นกันแน่” ครั้งก่อนนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่มีความเชื่อมั่น แต่ครั้งนี้กลับง่ายดายเหมือนกับเชื่อมั่นเธอมาก

“แน่นอนว่าผมนั้นเชื่อมั่นคุณ” เจียงโม่หานผลักเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้วไปที่ด้านหน้าเธอ “ดำเนินการตามโปรเจกต์งานของคุณหลินแล้วกัน”

จงเหยียนซีจ้องมองเขา เวลานี้เจียงโม่หานก็จ้องมองเธอเช่นกัน ทั้งคู่สบตากัน ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ความจริงต่างคนต่างมีความคิดในใจ จงเหยียนซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ค่ะ ฉันนจะไม่ทำให้ประธานเจียงผิดหวังกับการเชื่อมั่นในตัวฉันอย่างแน่นอนค่ะ”

ไม่ทำให้ผิดหวัง เธอได้เน้นเสียงหนักประโยคนี้

เจียงโม่หานยกมือขึ้นดูเวลาแวบหนึ่ง “อีกสักครู่ก็จะเที่ยงแล้ว ตอนนนี้พวกเราก็บรรลุความร่วมมือสำเร็จแล้ว อย่างนั้นพวกเราไปฉลองกันหน่อยไหม ผมขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงคุณหลิน”

ไม่รอให้จงเหยียนซีได้พูด เขาพูดเสริมขึ้นอีก “ถือโอกาสเป็นการขอโทษกับข่าวเมื่อสองสามวันก่อนด้วยครับ”

เมื่อพูดจบเขาก็ลุกขึ้น ไม่ได้ให้เวลาจงเหยียนซีได้ตัดสินใจเลยแม้แต่น้อย “ไปกันเถอะ”

จงเหยียนซี “……”

เธอมองไปยังโปรเจกต์งานที่เซ็นชื่อเสร็จแล้ว จึงตอบรับคำชวนเบาๆของเขาอย่างเฉยเมย “ก็ได้ค่ะ”

ทั้งคู่จากบริษัทไปพร้อมกัน

เจียงโม่หานขับรถ

พวกเขาไม่ได้ไปร้านอาหาร เจียงโม่หานพาเธอไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต

“ประธานเจียง……”

“ผมคิดว่าต้องมีความจริงใจ จึงอยากจะทำด้วยมือตัวเอง” เขาจอดรถแล้วไปเปิดประตูให้เธอ “คุณหลินลงมาเถอะครับ”

ได้รับปากแล้ว มาถึงขนาดนี้ จงเหยียนซีก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้อีก จึงจำยอมลงจากรถ

พวกเขาได้เข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต เจียงโม่หานไม่ได้ถามเธอว่าเธอชอบทานอะไร เพราะเขารู้ดีถึงความชอบและความรักของเธอ

ตอนแรกจงเหยียนซีก็ไม่ได้อะไร แต่หลังจากนั้นทุกอย่างที่เขาซื้อล้วนเป็นสิ่งที่เธอชอบทาน จึงกระสับกระส่ายเล็กน้อย ไม่เข้าใจเขาจะสื่ออะไร

“ประธานเจียง คุณชวนฉันมาทานข้าว ยังไม่ได้ถามว่าฉันชอบทานอะไรเลย” จงเหยียนซีกล่าว

“ผมรู้ว่าคุณหลินชอบทานอะไร” เจียงโม่หานหยิบขนมอีกถุงมาวางไว้ที่รถเข็น

จงเหยียนซีเริ่มลนลาน “ประธานเจียงรู้ได้อย่างไรว่าฉันชอบทานอะไร”

“ผมเคยบอกแล้วว่าคุณกับอดีตภรรยาผมเหมือนกันมาก ผมคิดว่าพวกคุณคงน่าจะชอบอะไรที่คล้าย ๆ กัน ถ้าหากว่าคุณหลินไม่ชอบ ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อผมเป็นคนเลี้ยง จะทานอะไรก็ขึ้นอยู่กับผม” เจียงโม่หานเข็นรถเข็น “ไปกันเถอะ ไปจ่ายเงินกัน”

จงเหยียนซี

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง