กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม 084

21 มิถุนายน 2019   @admin  

กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม บทที่ 084

เธอเน้นคำว่าเหมือนกันมาก

“ดังนั้นท่านอยากพูดอะไรเหรอ?”

ดวงตาดำเหมือนหมีกของจงจิ่งห้าวหดลง ค่อยๆ เข้มขึ้น

มือของป้าหยูที่จับภาพถ่าย บีบแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“คุณได้ไปแอบมีลูกนอกสมรสอยู่ข้างนอกหรือเปล่า—”

“ไม่มี” ป้าหยูยังพูดไม่จบ ก็ถูกจงจิ่งห้าวปฏิเสธ

เขาเคยแตะผู้หญิงคนเดียว

ไม่มีทางที่จะมีผู้หญิงท้องลูกของเขา

ลูกนอกสมรส? เป็นไปได้อย่างไร

“ป้าหยู กลางคืนเราไม่กินอาหารแล้วเหรอ?” มองห้องครัวที่ว่างเปล่า โต๊ะอาหารถูกเช็ดจนใสเหมือนกระจก สามารถสะท้อนร่างของคน ไม่มีอะไรเลย

ถ้าเป็นปกติ ตอนนี้ป้าหยูน่าจะกำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว หรือเตรียมอาหารเสร็จแล้ว วันนี้ผิดปกติเล็กน้อย

กิน?

มุมปากของป้าหยูกระตุก “ยังมีอารมณ์กิน?”

“……”

“ไก่ก็บิน ไข่ก็แตก ไม่เหลืออะไร ดีใจแล้ว?” ป้าหยูพูดและนำภาพถ่ายวางไว้ที่เดิม และไม่ได้ข้ามไป เธอตัดสินใจที่จะตาม

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้ว วันนี้ได้รับแรงกระตุ้นอะไรเหรอ?

“ดูบ้านนี้ เหมือนบ้านที่ไหน บ้านใหญ่ แต่ว่ามีคนไหม? มีป้าแก่ๆ ที่ทำเป็นแต่งานบ้านคนหนึ่ง กับคนโสดอายุสามสิบกว่าคนหนึ่ง มีเงินแล้วทำอะไรได้?” ป้าหยูปิดลิ้นชัก โกรธในใจ ไม่อยากให้เขากินจริงๆ

แต่ว่า เธอทำไม่ได้

ไปเตรียมอาหารในห้องครัว

จงจิ่งห้าวมองแผ่นหลังที่ไม่พอใจของป้าหยู ดึงลิ้นชักออก หยิบภาพถ่ายใบนั้นออกมา เพราะว่าเขาไม่ชอบถ่ายรูป แม้แต่ภาพนี้เขายังไม่เคยเห็น ถ้าวันนี้ป้าหยูไม่นำออกมา เขาก็ลืมแล้ว

เขาจับภาพถ่ายไว้แล้วดูดีๆ ดวงตาคู่นี้ หน้าใบนี้…

ครืดๆ ……

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของเขาดังขึ้น เหมือนว่าในหัวของเขามีใบหน้าหนึ่งแวบเข้ามา กำลังจะรวมกับในภาพแล้ว จู่ๆ ก็ถูกเสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นขัดจังหวะ

เขาวางภาพถ่ายลง ปิดลิ้นชัก หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดรับสาย กวนจิ้งโทรมาคุยเกี่ยวกับงาน

เขาคุยกับกวนจิ้ง ปลดกระดุมของเสื้อแล้วเดินไปทางห้องนอน

หมู่บ้านคอนโดจินเซ่อก่างวาน

จวงจื่อจิ่นทำอาหารเย็นเสร็จ ขณะที่เตรียมเดินไปเรียกหลินซีเฉินออกมากินข้าว หลินซินเหยียนห้ามเธอไว้ “ให้เขาปิดประตูสำนึกผิด ไม่ยอมรับผิด ห้ามให้เขากินข้าว”

“เขาเป็นเด็ก หลอกนิดหน่อยก็พอแล้ว ไม่ให้กินจริงๆ เหรอ” จวงจื่อจิ่นไม่เห็นด้วย วัยกำลังโต ไม่ให้กินข้าวได้ยังไง

“ไม่สำนึกผิด ห้ามให้เขากิน” หลินซินเหยียนไม่อธิบาย แต่ท่าทางแน่วแน่

บางอย่างละเลยได้ แต่เรื่องนี้ จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้

เขายังเป็นเด็ก ก็ดูของเละเทะแบบนั้น โตขึ้นจะยิ่งกว่านั้น?

“เหยียนเหยียน…” จวงจื่อจิ่นยังอยากพูด

ท่าทางของหลินซินเหยียนแน่วแน่ ไม่ยอมฟัง ไม่กฎเกณฑ์ให้เขาตอนนี้ อนาคตจะสอนยากกว่าเดิม

เธออุ้มหลินลุ่ยซี “ไป เราไปกินข้าวกัน”

จวงจื่อจิ่นยืนอยู่ที่เดิมดูเหมือนกำลังคิดทบทวนคำพูดของหลินซินเหยียน มีที่ว่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือไม่

หลินซินเหยียนหันกลับมามองจวงจื่อจิ่น ให้คำตอบเธอ “ครั้งนี้ฉันจริงจังมาก ท่านไม่ต้องคิดจะช่วย”

จวงจื่อจิ่นเดินมา ถามเสียงเบา “เสี่ยวซี ทำอะไรผิดกันแน่ ทำให้เธอโกรธขนาดนี้?”

ในใจของจวงจื่อจิ่นไม่ค่อยเชื่อว่าหลินซีเฉินจะทำความผิดใหญ่โตอะไร เด็กคนนั้นฉลาดและเชื่อฟัง

ครั้งนี้หลินซินเหยียนโกรธขนาดนี้ เธอแปลกใจมาก

นึกถึงสิ่งที่ลูกชายดู เรื่องที่ทำ หลินซินเหยียนพูดไม่ออก “คุณแม่ท่านไม่ต้องถามแล้ว รีบไปกินข้าวเถอะค่ะ”

หลินซินเหยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ อุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมกอด ป้อนข้าวให้เธอ

เห็นได้ชัดมากว่าหลินซินเหยียนไม่อยากพูด จวงจื่อจิ่นไม่ได้ถามต่อ

กินอาหารเสร็จจวงจื่อจิ่นเก็บกวาด หลินซินเหยียนพาลูกสาวไปเล่นในหมู่บ้าน

เพิ่งเข้ามาอยู่ ก็ต้องเข้าใจสิ่งแวดล้อมที่นี่

เห็นลูกสาวเดินออกไป จวงจื่อจิ่นตักข้าว แกะกุ้ง ใส่ไว้ในถ้วย ยกเข้าไปในห้องนอนให้หลินซีเฉิน

แท็บเล็ตถูกหลินซินเหยียนยึดไปแล้ว เขาไม่ได้เล่น โทรศัพท์มือถือก็ถูกยึด ก็ไม่สามารถโทรศัพท์ไปคุยกับครู เขาเบื่อมาก ทั้งตัวซุกอยู่ในผ้าห่ม ช่างน่าสงสารเหลือเกิน

จวงจื่อจิ่นวางอาหารไว้บนโต๊ะ “รีบมากิน ตอนที่แม่นายออกไป”

หลินซีเฉินไม่ขยับ

จวงจื่อจิ่นดึงเขาลงมา “ไม่กินจริงๆ เหรอ? กลางคืนจะหิวนะ ยังไงถ้าฉันไม่บอก แม่นายก็ไม่รู้ว่านายกินแล้ว”

หลินซีเฉินยืนอยู่หน้าโต๊ะ มองข้าว กลืนน้ำลาย

จริงๆ เขาหิวแล้ว

“กุ้งที่นายชอบกิน ฉันแกะให้นายแล้ว รีบกิน ฉันไปเทน้ำให้นาย” จวงจื่อจิ่นกลัวเขาเขินอาย ตั้งใจหาข้ออ้างออกไป

หลินซีเฉินเลียริมฝีปาก หิวจะตายแล้ว จะมีชีวิตแก้แค้นผู้ชายที่ชอบล้อเล่นความรู้สึกของผู้หญิงคนนั้นยังไง?

เขาต้องกิน

เขานั่งลงบนเก้าอี้ ยกถ้วยขึ้นรีบกินข้าว

เขากินเร็ว กลัวถูกหลินซินเหยียนจับได้

จวงจื่อจิ่นยกน้ำเข้ามา เห็นท่าทางกินข้าวของหลินซีเฉิน พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ถ้าไม่รู้จะคิดว่าเขาหิวมานาน

“ช้าๆ หน่อย เดี๋ยวสำลัก” จวงจื่อจิ่นยื่นน้ำให้เขา ให้เขาดื่มน้ำ

หลินซีเฉินหัวเราะแฮะๆ เผยข้าวเต็มปาก อึมๆ อำๆ “ขอบคุณครับคุณยาย”

“กินช้าๆ แม่นายไม่กลับมาเร็วขนาดนี้หรอก” จวงจื่อจิ่นยืนอยู่หน้าประตู “ฉันดูคนให้นาน”

หลินซีเฉินกินอาหารเหมือนโจร

สภาพแวดล้อมของหมู่บ้านไม่เลว ถือเป็นพื้นที่ที่เจริญรุ่งเรือง ยังสามารถทำพื้นที่สีเขียวขนาดใหญ่ หายากจริงๆ สิ่งอำนวยความสะดวกโดยรอบยังครบครันมาก ทั้งโรงเรียนอนุบาลโรงเรียนประถม ไลฟ์สไตล์มอลล์ สถานีรถไฟใต้ดิน

ขณะที่หลินซินเหยียนกำลังเดินในหมู่บ้าน หลินลุ่ยซีหลับในอ้อมกอดเธอแล้ว เธออุ้มลูกสาวกลับไป จวงจื่อจิ่นเก็บกวาดห้องครัวเสร็จแล้ว กำลังเปิดน้ำอุ่นในห้องน้ำ

เธอเดินไปเปิดประตูห้องของหลินซีเฉิน หลินซีเฉินยังนั่งอยู่บนหัวเตียง ขดร่างเล็กๆ เหมือนเด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้ง ท่าทางน่าสงสารมาก

“สำนึกผิดหรือยัง?” หลินซินเหยียนมองเขาแล้วถาม

หลินซีเฉินกอดเข่า ก้มหน้า “ผมไม่ผิด”

“ได้ ไม่ผิดใช่ไหม ฉันจะดูว่านายจะปากแข็งไปถึงเมื่อไร” หลินซินเหยียนปิดประตูด้วยความโกรธ อุ้มลูกสาวเข้าไปในอีกห้องหนึ่ง”

หลินลุ่ยซีมีนิสัยการนอนหลับแบบหนึ่ง ก็คือต้องจับหน้าอกของหลินซินเหยียน มิฉะนั้นจะหลับไม่สนิท

ลูกสาวติดนิสัยแบบนี้ หลินซินเหยียนก็ชินกับนิสัยแบบนี้ของลูกสาว

เพราะเป็นฝาแฝด น้ำนมของเธอไม่พอเลี้ยงลูกทั้งสอง ให้ได้แค่หนึ่งคน หลินลุ่ยซีคลอดทีหลัง ตอนที่คลอดตัวเล็กและผอมมาก ดังนั้นให้น้ำนมของเธอ ตอนเด็กๆ ขณะที่เธอกินนม ชอบใช้มืออีกข้างไปจับ

เวลาผ่านไปนานก็ติดเป็นนิสัย

หลินซินเหยียนลูบลูกสาว ตัวเองกลับนอนไม่หลับ ปกติหลินซีเฉินก็นอนกับเธอ

ใครจะรู้ครั้งนี้เด็กคนนี้จะดื้อรั้นขนาดนี้ ไม่รู้ว่าเหมือนใคร

วันที่สอง หลินซินเหยียนออกบ้านสายมาก ในร้านยังตกแต่งไม่เสร็จเธอก็ไม่มีอะไรทำ

ใช้เวลานี้เธออยากอยู่กับลูกสองคนที่บ้านมากขึ้น แต่ว่าฉินยาโทรศัพท์มาบอกว่ามีคนหาเธอ เธอจึงออกบ้าน

หลังจากที่เธอรู้สภาพแวดล้อมที่นี่ รู้ว่าที่นี่มีรถไฟฟ้าสามารถนั่งไปถึงร้าน จึงเดินไปซื้อตั๋วที่ตู้ขายตั๋ว

“คุณหลิน” หยูโต้วโต้วเห็นเธอ วิ่งฝ่าฝูงชน

วันนั้นเขาได้ยินกวนจิ้งเรียกเธอแบบนี้ จึงเรียกคุณหลินเหมือนกัน

เขามารอเธอที่นี่ตั้งแต่เช้า หวังว่าจะได้คุยกับเธอ ใครจะรู้ว่าเธอไม่ออกบ้าน

ออกบ้านแล้ว ก็ไม่นั่งรถแท็กซี่แต่มานั่งรถไฟฟ้า

โชคดีที่ท่าทางของเขาไว มิฉะนั้นจะพลาดเธอจริงๆ

หลินซินเหยียนได้ยินเสียง หันไป เมื่อพบว่าเป็นเขา ขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องตามตัวเอง

หยูโต้วโต้ววิ่งมา เมื่อวิ่งมาถึงหน้าหลินซินเหยียน เหนื่อยจนหายใจหนักๆ เขาเท้าสะเอวแล้วก้มตัว “ฉันขอคุยกับเธอได้ไหม?”

“ไม่ได้” หลินซินเหยียนปฏิเสธ ไม่คิดจะไปตามเรื่องในอดีต

หยูโต้วโต้วกลับเป็นน้ำเสียงที่มั่นใจ “หลังจากที่เธอเห็นสิ่งนี้ เธอจะยอมคุยกับฉันแน่นอน”

พูดแล้วเขาก็หยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้หลินซินเหยียน

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง