กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม 055

8 มิถุนายน 2019   @admin  

กลยุทธ์เด็ด เสพติดรักภรรยาของผม บทที่ 055

จงจิ่งห้าวไม่ใช่ไม่รู้ว่าไป๋จวู่เวยมีแผนอยู่ในใจ เพียงแต่ว่าข่าวการแท้งของเธอมันกระทบกระเทือนต่อจิตใจเขามาก

ผู้หญิงที่อยู่กับเขามานาน มอบตัวเองให้กับเขา ทว่ากลับมาแท้งลูก แม้จะมีแผนในใจแล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ?

จงจิ่งห้าวหลบสายตาลงแล้วตอบอืมเบาๆ

เหมือนกับว่าไม่อยากคุยเรื่องไป๋จวู่เวย

หลินซินเหยียนก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ เพียงแต่ว่าเธออยากได้ยินจากปากของเขาเอง “พอหย่าแล้ว พวกคุณจะแต่งงานกันไหม?”

มือของจงจิ่งห้าวที่ถือแก้วกาแฟอยู่สั่นระริกเล็กน้อย จากนั้นเขาก็วางมันลงด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากช้าๆแล้ววางลงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมา “ผมจะแต่งงานกับหล่อน”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากคฤหาสน์

เขารักไป๋จวู่เวยจริงๆสินะ

หลินซินเหยียนไม่หิว แต่เพื่อเด็กในท้อง เธอดื่นนมที่ป้าหยูเตรียมมาให้จนหมดและกินไข่เจียวเข้าไปด้วย

พอทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็ออกไปจากคฤหาสน์

ตอนนี้เธอต้องหาที่พักให้ได้ซะก่อน

โชคดีที่เธอใช่เวลาหาไม่นานมาก เธอได้ห้องพักแบบสองห้องนอน ซึ่งทั้งราคาหรืออะไรต่างๆมันเหมาะสมและพอดีกับเธอมาก เธอจ่ายเงินมัดจำไว้และตัดสินใจเช่าห้องนั้น

พอเซ็นสัญญาเสร็จเธอก็เดินออกมารอรถที่ข้างทาง

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูเวลา ตอนนี้8โมง50นาทีแล้ว เหลืออีกสิบนาทีก็จะถึงเก้าโมง เธอกลัวว่าจะไปไม่ทันจึงรู้สึกร้อนใจขึ้นมานิดหน่อย อีกอย่างที่นี่เรียกรถค่อนข้างยาก เกือบถึงเก้าโมงหลินซินเหยียนถึงเรียกรถแท็กซี่ได้คันหนึ่ง

พอขึ้นรถเธอก็โทรไปที่คฤหาสน์ทันที ป้าหยูเป็นคนรับสาย “ถ้าผู้ช่วยกวนไปถึงบ้านแล้ว ป้าบอกให้เขารอแปบนึงนะคะ อีกเดี๋ยวหนูก็ถึงแล้ว”

เธอไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดว่าเธอไม่อยากหย่าหรือว่าเธอกำลังยื้อเวลาอยู่

ป้าหยูตอบรับ จากนั้นหลินซินเหยียนก็วางสาย ขณะที่เธอกำลังจะเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีก เหอรุ่ยเจ๋อโทรมานั่นเอง

เธอกดรับสาย ไม่นานเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น “เหยียนเหยียน คุณอยู่ไหนเดี๋ยวผมไปหา ผมกลับมาแล้ว”

หลินซินเหยียนมองออกไปนอกหน้าต่าง เธออยู่ข้างนอก และกำลังรอให้กวนจิ้งพาไปสำนักทะเบียน ตอนนี้ไม่มีเวลาไปเจอกับเขา เธอก็เลยพูดออกไป “เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ——”

ยังไม่ทันพูดจบ ขณะที่คนขับรถกำลังหมุนพวงมาลัยขับผ่านสี่แยก จู่ๆก็มีรถบรรทุกขนาดใหญ่ที่เหมือนจะหลุดการควบคุมพุ่งตรงมาที่รถของพวกเขา!

หลินซินเหยียนเบิกตาโพลง นัยน์ตาสะท้อนภาพใบหน้าที่กำลังหวาดกลัวของคนขับรถบรรทุก——

“เหยียนเหยียน——”

ตูม!

เสียงรถสองคันปะทะกันดังสนั่น เนื่องจากรถบรรทุกมาด้วยความเร็วสูง รถแท็กซี่จึงถูกชนพลิกคว่ำไปหลายตลบสุดท้ายรถก็ไปพาดอยู่ตรงเกาะกลางถนน

ส่วนรถบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งถลาไปไกลหลายสิบเมตร แล้วก็ชนเข้าไปที่ป้ายโฆษณาขนาดยักษ์ จากนั้นถึงได้หยุดลง

“เหยียนเหยียน——” โทรศัพท์ที่กระเด็นออกไปนอกรถยังคงมีเสียงดังเล็ดลอดออกมา

น้ำเสียงของเหอรุ่ยเจ๋อดูร้อนใจเป็นพิเศษเพราะเสียงที่ดังสนั่นเมื่อกี้บ่งบอกได้ว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น

ใบหน้าของหลินซินเหยียนเต็มไปด้วยเลือด ทุกสิ่งรอบตัวดูเลือนรางไปหมด เจ็บ เจ็บมาก เจ็บไปทั้งตัว

ไม่ เธอจะหมดสติไปไม่ได้ เธอยังมีลูก เธอต้องไม่ตาย

เธอกัดฟันทนเจ็บแล้วตะโกนขึ้น “มีใครอยู่ไหม ช่วยฉันด้วย——”

เสียงของเธอฟังดูไร้เรี่ยวแรงมาก

มีคนใจดีคนหนึ่งช่วยโทรแจ้งตำรวจ เรียกรถพยาบาลให้ แล้วเข้ามาช่วยคนในรถ

“ช่วยฉันด้วย——” หลินซินเหยียนค่อยๆหมดสติ เสียงของเธอเบาลงไปเรื่อยๆ เบาจนแทบไม่มีใครได้ยิน

สุดท้ายเธอก็สลบไป

พอฟื้นขึ้น กลิ่นยาฆ่าเชื้อก็โชยเตะจมูกเข้ามาอย่างจัง

พอเหอรุ่ยเจ๋อเห็นเธอฟื้นแล้ว เขาก็รีบเข้าไปจับมือเธอไว้ด้วยความดีใจ “คุณฟื้นแล้ว”

หลินซินเหยียนกลอกตาไปมา พอเห็นทุกอย่างชัดเจนแล้วก็รู้ทันทีเลยว่าที่นี่คือห้องพักฟื้นในโรงพยาบาล

“คุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต้นเหตุมาจากรถบรรทุกขนาดใหญ่คันหนึ่งเบรคแตก ตอนที่ผมไปถึง คุณก็ถูกช่วยออกมาแล้ว ”

ตอนนั้นทั้งตัวเธอเต็มไปด้วยเลือด มีทั้งเลือดตัวเองและเลือดของคนขับรถ

เขากำมือเธอไว้แน่น “คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นผมกลัวมากแค่ไหน ผมกลัวว่าคุณจะไปจากผมแล้ว——”

เขาพูดไปพลางตีปากตัวเองไปครั้งหนึ่ง “นี่ผมพูดเรื่องอัปมงคลอะไรออกไปเนี่ย”

หลินซินเหยียนขยับตัวไปมาพยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง ทว่าเหอรุ่ยเจ๋อก็กดเธอไว้ ไม่ให้เธอขยับตัว “คุณยังขยับตัวไม่ได้ คุณพึ่งบาดเจ็บมานะ”

หลินซินเหยียนขมวดคิ้วขึ้น

เธอรู้ว่าเธอพึ่งบาดเจ็บมา เพราะตอนนี้เธอยังจำความรู้สึกเจ็บปวดในตอนนั้นได้อยู่เลย

เหอรุ่ยเจ๋อทำหน้าจริงจังพร้อมกับจับมือหลินซินเหยียนไว้แล้วจูบลงเบาๆ เขาพูดเสียงขรึม “ผมมีข่าวดีและข่าวร้ายมาบอกคุณ คุณอยากฟังอันไหนก่อน?”

หลินซินเหยียนอ้าปากพูดด้วยเสียงแหบพร่า “ข่าวร้าย”

ต้องเจ็บปวดก่อนถึงจะมีความสุขได้นี่นา

“มีโลหะชิ้นเล็กๆชิ้นหนึ่งเสียบเข้าไปที่หลังของคุณ จำเป็นต้องผ่าตัดเอาออก ไม่งั้นมันจะไปกดทับเส้นประสาท ซึ่งมันอาจจะทำให้คุณเดินไม่ได้”

หลินซินเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดีที่ไม่ใช่เรื่องลูก

เรื่องนี้ไม่นับว่าเป็นข่าวร้ายสำหรับเธอ เป็นเพียงแค่บาดแผลจากอุบัติเหตุเท่านั้น

“แล้วข่าวดีล่ะ?”เธอหันหน้ามามองเหอรุ่ยเจ๋อ ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษสีขาว

ไม่มีแม้แต่เส้นเลือด

เหอรุ่ยเจ๋อกำมือเธอแน่นขึ้น “คุณท้องลูกแฝด”

อะไรนะ?

เป็นไปได้ยังไง?

“คุณ คุณว่าอะไรนะ?ฉันไปอัลตราซาวด์มาแล้วมีแค่คนเดียว——”

“มีสองคน อีกคนหนึ่งอยู่ด้านหลังผนังมดลูก เขาโดนคนข้างหน้าบังไว้ก็เลยมองไม่เห็น” เป็นเพราะครั้งนี้เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส เธอเลยถูกตรวจอย่าละเอียดโดนการอัลตราซาวด์สี่มิติ ซึ่งมีความแม่นยำกว่าการทำอัลตราซาวด์แบบธรรมดาเยอะมาก

เป็นความจริง เธอกำลังท้องลูกแฝด

เหอรุ่ยเจ๋อไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่

มันทั้งรู้สึกขัดแย้งและดีใจ แต่เดี๋ยวก็ไม่ดีใจอีก

หลินซินเหยียนเงยหน้ามองเพดานอย่างเงียบๆ ทว่าในใจเธอกลับปั่นป่วนมาก แถมไม่มีท่าทีว่าจะสงบเลย

เธอยิ้มอยู่แท้ๆ แต่น้ำตากลับไหลเอ่อหยดลงที่หมอนใบขาว

นี่สวรรค์กำลังแกล้งเธออยู่รึเปล่า?

เป็นเพราะเธอโดดเดี่ยวเกินไป ดังนั้นก็เลยส่งเทวดาตัวน้อยตั้งสองคนลงมาอยู่เป็นเพื่อนเธอเลยหรอ?

ทว่าในความโชคร้ายของเธอก็ยังมีความโชคดีอยู่

“เหยียนเหยียน——” เหอรุ่ยเจ๋อกำมือเธอแน่น จากนั้นก็หยุดพูดไปครู่หนึ่ง เขาคิดอยู่นานถึงได้ตัดสินใจเอ่ยปากพูดออกมา “ไม่เอาเด็กไว้แล้วดีไหม?”

หลินซินเหยียนเบิกตาโพลงด้วยความประหลาดใจ เขาพูดบ้าอะไรออกมา?

เขารู้ว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?

เธอพยายามสะบัดมือเขาออก เพื่อเป็นการต่อต้านอย่างเงียบๆ

“เหยียนเหยียน——”

“ฉันไม่อยากฟังที่พี่พูด ถึงแม้พ่อของพวกเขาจะเป็นชาวต่าวชาติแล้วยังไง?พวกเขาอยู่ในตัวฉัน เพราะงั้นพวกเขาถือว่าเป็นชีวิตอีกครึ่งหนึ่งของฉัน ฉันจะสละชีวิตตัวเองงั้นหรอ?”

เธอไม่ยอมแน่

สามเดือนแล้ว เลือดเนื้อและชีวิตจิตวิญญาณของพวกเขาล้วนรวมเป็นหนึ่งกับตัวเธอ

เหอรุ่ยเจ๋อรู้ดีว่าลูกสำคัญกับเธอเพียงใด?

เขายังจำฉากที่เธอคุกเข่าต่อหน้าจวงจื่อจิ่นเพื่อขอร้องให้เก็บเด็กไว้ได้อย่างชัดเจน

เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเธอรู้สึกเจ็บปวดและเสียใจมากขนาดไหน?

เหอรุ่ยเจ๋อยื่นมือออกไปลูบใบหน้าที่ขาวซีดของเธอด้วยความรู้สึกอบอุ่น อ่อนโยนและสงสาร “คุณต้องจำเป็นต้องใช้ยาชาในการผ่าตัด เพราะงั้นจึงไม่อาจเก็บเด็กไว้ได้——”

เธอชะงักไปเล็กน้อย “งั้นฉันแค่ไม่ต้องฉีดยาชาก็ได้นี่นา?”

“คุณทนไม่ได้หรอก!”เหอรุ่ยเจ๋อแทบจะดีดตัวลุกขึ้นเพื่อตำหนิเธอทันที

การผ่าตัดเอาสิ่งของแปลกปลอมออกมาโดยไม่ใช้ยาชางั้นหรอ มันอาจทำให้เธอเจ็บเจียนตายได้เลยนะ!

“เหยียนเหยียนฟังนะ” เหอรุ่ยเจ๋อพยายามพูดโน้มน้าวเธอ “พวกเขาพึ่งได้สามเดือนเองวันข้างหน้าคุณก็ยังมีได้อีก——”

“สามเดือนนั่นไม่มีชีวิตหรอ?” ท่าทางของหลินซินเหยียนเด็ดขาดมาก “ฉันไม่ยอมแพ้หรอก”

Tags:
เว็บอ่านนิยาย PDF นิยายจีน นิยายแปล นิยายไม่ติดเหรียญ นิยายวาย นิยายรัก นิยายY https://lnwnovel.com นิยายกำลังภายในสนุกๆ อ่านได้บน IPAD IPhone Android IOS ได้ทุกแพลตฟอร์ม มือถือทุกเครื่อง